Trompologie : deel 2

Mia Doornaert citeert deze week in De Standaard Walter Lippmann, een Amerikaans journalist: 'Where all think alike, no one thinks very much'. Het is een van God gezonden zinnetje om een wijd verbreid mediaprobleem te vatten.

En dat is, voor alle duidelijkheid, niets om vrolijk van te worden: niet alleen dreigt de mooie journalistieke stiel kapot te gaan; media dreigen daardoor bovendien hun democratische functionaliteit te verliezen. Al het gedoe over Trump is daarvan een nooit gezien hoogtepunt. 

 
Trump. De naam alleen al is gemaakt om erover te toeteren. En ja, we moeten daar dus tegen zijn, en niet een beetje, maar veel.

Trump is een woord geworden dat past in een rijtje met daarin ook polarisering en populisme. Woorden die je te allen tijde kan gebruiken als alle andere argumenten op zijn. Vlak daarna komt 'Hitler'...


De Nederlandse premier Rutte die een brief schrijft, dat is Trump. Wie in die brief niets verkeerds leest, is Trump. En we krijgen daar koude rillingen van.

Wie met enige redelijkheid vraagt dat mensen hun schoenen kopen in eigen land (Wouter Torfs) en niet op buitenlandse websites, dat is Trump.

Zelfs wie over Trump ook maar enigszins enige nuance hanteert (Rik Torfs) wordt door Hugo Camps in De Morgen prompt weggezet als Trumpfan

Ik moet zeggen: ik ken de rector maar een beetje, maar dat is voldoende om met Camps alleen maar te lachen, ook al schrijft de gevierde columnist eigenlijk nooit iets geestigs. 

Ik heb het niet voor Trump. Heb altijd gezegd dat ik er nooit zou voor stemmen. Maar ik heb zijn overwinning, na de deplorables van Clinton, zien komen. En ik sta met verstomming te kijken hoe hij - schijnbaar of echt overimpulsief - alles overhoop haalt. 

Ik ken overigens Vlaamse Trump-supporters. Ze houden in de regel niet van zijn stijl, maar zij zouden er wél kunnen voor stemmen. Maar ze zwijgen; dat wel.

Tegelijk heb ik wat Amerikaanse contacten, mensen van alle slag, waaruit ik leer dat de perceptie daar anders is dan hier. Zelfs Wouter De Vriendt van Groen laat via Twitter weten dat ook hij dat stilaan begint te begrijpen. 

En het is overigens niet alleen de perceptie die verschilt. Ook de feiten zelf verschillen. 
Het verhaal over de telefoon van Trump met de Australische eerste minister is exemplarisch.

Karel De Gucht vertelt daarover alsof hij er zelf bijstond toen de president de telefoon dichtgooide. Maar klopt dat wel?
In dat verhaal zit me net iets te veel 'naar verluidt', zitten er me ook wat teveel bronnen die het hebben van horen zeggen.

De kwaliteitsmedia en in veel mindere mate ook de gewone media (hoe gek ook) berichten over de Amerikaanse president met oogkleppen die hen beletten over de oceaan te kijken. En het helpt niet dat ze constructieve medewerkers hebben aan de andere kant van de plas; wel integendeel, denk ik vaak.

Morgen wil ik het hebben over de debatfiches van de N-VA en de experts van de PvdA.

Vorige aflevering : Trompologie : deel 1


Eerder

Een kwestie van vertrouwen

In de jaren 60 kwam de soepboer aan huis. Almaar meer moeders gingen uit werken, en dus was er een gat in de markt. Het systeem was simpel. Onder de brievenbus werd er een houten hokje getimmerd, v...

Lees het hele artikel

Wouter Beke: verantwoordelijk maar onbevoegd?

Het is één van de kleine dingen die ik nooit ga vergeten. Een Peanuts-strip waarin Charlie Brown, de eeuwige loser, op straat van verschillende mensen zonder enige aanleiding een pak slaag krijgt. ...

Lees het hele artikel

Opa vertelt

Ik ben één keer uitgestuurd naar oorlogsgebied. Naar Rwanda, in de herfst van 1990. Toen dat land vanuit het grensgebied met Oeganda, werd aangevallen door de ‘rebellen’ van het Front Patriotique R...

Lees het hele artikel

De PvdA en haar onsterfelijke Oude Vormen en Gedachten

Het is maar dat u het weet: Venezuela, Nicaragua, Wit-Rusland, Cuba en Syrië steunen de Russische invasie van Oekraïne

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder