Moeder en moslima

Gezien? De moeder van de Syriëstrijder die meespeelt in de theatervoorstelling Lam Gods stapt eruit. ‘Na negatieve reacties’ en ‘onder druk’ van de moslimgemeenschap. Omdat in het Lam Gods een scene zit met naakte mensen. Scene waarin de vrouw zelf niet meespeelt. Onhoudbaar als ‘moeder en moslima’. Ik denk dat dit heel betekenisvol is.

Diezelfde vrouw staat overigens ook op de lijst van de cd&v in het district Antwerpen. Ze is dus maatschappelijk betrokken, en dat is goed. En toch… 

Wie oud genoeg is weet precies wat maatschappelijke druk vanuit de religie betekent. In elk Vlaams dorp bepaalde de pastoor wat kon en vooral wat niet kon. Door mei 68 is daar in de loop van de jaren 70 een eind aan gekomen.

Hoewel..

Toen ik eind jaren 80 een debat ging modereren over abortus, in een jeugdhuis in het zuiden van Oost-Vlaanderen, kwam de voorzitter – een jongen van 20 – helemaal bij het begin zeggen dat de ‘pastoor laat weten dat aanwezigheid bij dit debat niet strookt met de regels van de Kerk.’ 

Ik dacht eerst aan een grap, maar dat was fout: naar schatting 30 % van de aanwezigen verliet de zaal… En ik heb nog een briefje waarin diezelfde voorzitter mij een paar maand later laat weten dat ‘als gevolg van het door u gemodereerde debat’ het CVP-gemeentebestuur de subsidies van de jeugdclub had geschrapt…

Niets nieuws onder de zon dus. Ik zie dat ook in Gent. Via Facebook worden allochtone stadsgenoten gevolgd en gecorrigeerd middels sociale druk. Omdat dat bovendien in het Turks gebeurt, is dubbelspraak eerder regel dan uitzondering: mandatarissen zijn in het Nederlands (maar niet op Facebook) vrijzinnig, pro holebi- en vrouwen-rechten, en zelfs kritisch tegenover president Erdogan. In het Turks zijn ze vanzelfsprekend gelovig, tegen homo’s en gelijke behandeling, en voor Erdogan. 

Dat is de reden dat bij de discussie over religieuze symbolen moslimmeisjes eigenlijk geholpen worden door een verbod. Dat beschermt hen tegen sociale druk. En die is er, en hij neemt toe: hoofddoeken worden alsmaar jonger gedragen.

Een verbod dat bevrijdt, ook dat is niet nieuw. De oude socialisten wisten: c’est la liberté qui opprime et la loi qui libère. De socialisten van nu zijn dat totaal vergeten.

En zelfs als maar een minderheid van die meisjes sluieren omdat ze moeten, dan nog wil ik voor hen opkomen. In naam van de emancipatie. We gaan niet terug naar af. Ik wil dat de pastoors niet terugkomen. Van welke gezindte ook.

Mocht u het eens zijn met wat hierboven staat, Ik sta op #27 op lijst 2, bij de N-VA.


Eerder

Een kwestie van vertrouwen

In de jaren 60 kwam de soepboer aan huis. Almaar meer moeders gingen uit werken, en dus was er een gat in de markt. Het systeem was simpel. Onder de brievenbus werd er een houten hokje getimmerd, v...

Lees het hele artikel

Wouter Beke: verantwoordelijk maar onbevoegd?

Het is één van de kleine dingen die ik nooit ga vergeten. Een Peanuts-strip waarin Charlie Brown, de eeuwige loser, op straat van verschillende mensen zonder enige aanleiding een pak slaag krijgt. ...

Lees het hele artikel

Opa vertelt

Ik ben één keer uitgestuurd naar oorlogsgebied. Naar Rwanda, in de herfst van 1990. Toen dat land vanuit het grensgebied met Oeganda, werd aangevallen door de ‘rebellen’ van het Front Patriotique R...

Lees het hele artikel

De PvdA en haar onsterfelijke Oude Vormen en Gedachten

Het is maar dat u het weet: Venezuela, Nicaragua, Wit-Rusland, Cuba en Syrië steunen de Russische invasie van Oekraïne

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder