Het DNA van Vlaanderen

Niet oninteressant, dat boek. Interessant ook omdat nogal wat Wetstraatwatchers wel het utopische karakter zien van Vlaams Belang, PvdA of Groen, maar tegelijk zelf een andere utopie formuleren. Het idee namelijk dat men, gezien de ernst van de toestand en ten bate van het algemeen belang, maar snel een regering moet vormen. Dat is onzin.

Het getuigt zelfs van een gebrek aan politiek inzicht. Alle politiek is namelijk gericht op het algemeen belang: iedereen wil het zo lang mogelijk zo goed mogelijk voor zoveel mogelijk mensen. Dat is echt geen punt. (Het omgekeerde zou trouwens verbazen: stem voor mij, dan gaat ge allemaal veel afzien!) Politiek  gaat in essentie over de weg die leidt naar zo lang mogelijk zo goed mogelijk voor…

Dat sluit coalities niet uit. Het Ene Grote Gelijk is voor gelovigen en utopisten. Maar er moeten wel genoeg gedeelde uitgangspunten zijn. Als het regeringsbeleid echt helemaal ingaat tegen het DNA van één van de coalitiepartijen, dan leidt dat altijd naar de ondergang en het faillissement van én de partij in kwestie. Het is wat de VLD heeft gedaan in hun regering met de PS (2003-2007). Die partij betaalt daar op vandaag nog altijd de prijs voor; ‘voor de fratsen van Verhofstadt en De Gucht’ zegt Jan Callebaut zelf in een van zijn interviews.

Het is het punt waar Conner Rousseau zichzelf tegenkomt. Ootmoedig geeft hij toe dat zijn partij een geloofwaardigheidsprobleem heeft omdat men - ook daar - het eigen DNA niet heeft gevolgd. Tegelijk vindt hij dat de partijen maar een coalitie moeten maken en hun issues moeten laten schieten. Dat is minstens paradoxaal indien al niet contradictorisch.              


Eerder

Een kwestie van vertrouwen

In de jaren 60 kwam de soepboer aan huis. Almaar meer moeders gingen uit werken, en dus was er een gat in de markt. Het systeem was simpel. Onder de brievenbus werd er een houten hokje getimmerd, v...

Lees het hele artikel

Wouter Beke: verantwoordelijk maar onbevoegd?

Het is één van de kleine dingen die ik nooit ga vergeten. Een Peanuts-strip waarin Charlie Brown, de eeuwige loser, op straat van verschillende mensen zonder enige aanleiding een pak slaag krijgt. ...

Lees het hele artikel

Opa vertelt

Ik ben één keer uitgestuurd naar oorlogsgebied. Naar Rwanda, in de herfst van 1990. Toen dat land vanuit het grensgebied met Oeganda, werd aangevallen door de ‘rebellen’ van het Front Patriotique R...

Lees het hele artikel

De PvdA en haar onsterfelijke Oude Vormen en Gedachten

Het is maar dat u het weet: Venezuela, Nicaragua, Wit-Rusland, Cuba en Syrië steunen de Russische invasie van Oekraïne

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder