Dinsdag 11 januari

Er is ook nog goed nieuws. De Boekentoren van de Gentse universiteit is gered! Geert Bourgeois heeft daarover vanmorgen een subsidie-overeenkomst getekend. Juicht, Gentenaars, juicht ook alle andere wereldburgers, de vierde toren van onze fiere stede zal ook deze eeuw overleven. Het betonrot krijgt geen kans.

Henry Van de Velde zal content zijn. Zijn baken van wetenschap zal blijven, naast de drie andere torens: de Sint-Niklaaskerk, de Sint-Baafskathedraal en het Belfort.

Van de Velde wou een toren van beton, een teken van moderniteit, symbool van de instelling die vandaag ook om ivoren torens bekend staat, maar swat. Het dreigde overigens - toen er alleen nog maar ruwbouw was - nog fout te lopen. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog werd, wat het schrijn van de rede had moeten worden, een adelaarsnest voor het Duitse luchtafweer…

Maar na de oorlog kwamen in de toren 3 miljoen boeken, een gigantische verzameling menselijke kennis. Voor mensen van mijn generatie betekent dat nog iets. Wij vonden dat een tempel van wetenschap. We wisten dat boven in de Belvédère onze knapste proffen biljart speelden, terwijl ze sigaren rookten en cognac dronken, allebei een bron van metafysiche discussie.

Ik begrijp dat de Milleniumstudent minder onder de indruk is. Toen de universiteit aan brand marketing wou gaan doen, bleek uit een enquête dat de boekentoren geen goed symbool was. De boekentoren, zo bleek, deed studenten denken aan een gevangenis.

Toen ik dat las was ik daar het hart van in. En dus werd dan maar de aula gekozen, met zuilen die Jan Fabre ooit met ham heeft beplakt. “De benen van de rede ontveld”, heette dat kunstwerk. Dat was mooi, maar u zal begrijpen dat mijn voorkeur gaat naar de torenhoge loftuiting van rede & wetenschap.

Toen ik niet meer in Gent woonde, en ik kwam de stad binnengereden, dan keek ik er naar, en dacht ‘respect!’. Respect voor zoveel schoonheid, voor de Torens van Dietsland, de “stenen gedichten”, van de foute dichter Wiens Moens. En ze zijn en blijven dus met vier.

De boekentoren, dat hij leve. Of om ook vandaag iets politieks te zeggen: vivat, vivat, semper vivat!


Eerder

Het zinnetje teveel

Het is het kenmerk van Jean-Marie Dedecker. Het ene zinnetje waarover iedereen dan valt en eindeloos doorboomt, waardoor de rest van een uitstekend geargumenteerd betoog compleet over het hoofd wor...

Lees het hele artikel

Binnenkort thuis op de buis: een 22-jarige gast uit Vilvoorde

Ik huiver voor mensen met een missie: rabiate flaminganten, onverbeterlijke communisten, fanatieke IS-strijders, ongekroonde prinsen, VRT-directeurs. Die zijn gevaarlijk omdat ze hun al met al gewo...

Lees het hele artikel

De warmte van het nest

Ik zal dat nooit vergeten. In de Kamercommissie Sociale Zaken – ik zat in de oppositie, en had me vastgebeten in de pensioenwetgeving – moest een zogeheten reparatiewet worden behandeld (een wet wa...

Lees het hele artikel

De verrekte gelijkhebber

Er zijn mensen die dat een geweldig idee vinden: ‘Ik heb het voor het zeggen: mijn wil is wet.’ Er zijn er die dat een ronduit afschuwelijke gedachte vinden; omdat het op gespannen voet staat met d...

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder