Boer

Zoals bij heel veel Vlamingen waren ook al mijn voorouders generaties lang kleine boeren. Mijn grootvaders (allebei uit gezinnen met 12 kinderen) waren de eerste generatie die de landbouw verlieten; de ene om rijkswachter te worden, de andere bij ‘Den Ijzeren Weg’.

Maar ze hadden wel broers en zussen boeren. En de jongste zus had ‘t Hof overgenomen, de ouderlijke boerderij: het was de verzamelplaats; iedereen kwam naar ‘t Hof. Ik mocht ook mee.

Als kind van een jaar of zeven droomde ik ervan boer te worden. Ik was gek op alle geuren en kleuren. De varkens voeren met ‘bras’ (een soort dikke soep van kleine aardappels) en de koeien melken, en warempel, ik kon dat.

En na het ploegen mocht ik eggen, op een soort rieten tapijt dat door het paard werd voorgetrokken. En ik mocht ook geregeld op de rug van het paard: groot, indrukwekkend beest, hoog, breed. Boer zou en moest ik worden.

Het is een beetje anders gelopen.

En een boerderij is intussen een landbouwbedrijf geworden. Ik heb er onlangs een bezocht. En ook nu weer: onder de indruk, zij het om totaal andere redenen. De schaal: maar liefst 800 koeien. Voer is een hoogtechnologisch product, ook al maken ze het nog helemaal zelf. Kennis, computers, kostencontrole, voortdurend aanpassen aan nieuwe evoluties op de markt: het is wat alle andere bedrijven ook moeten doen. 

Maar au fond er is ook nog veel gebleven zoals op ‘t Hof: de liefde voor de stiel overweldigt alles. Een jonge boer die zegt dat hij er altijd van gedroomd heeft te boeren. Begonnen met een 50-tal koeien, en dan gedreven uitgebreid. En nog iets. Ja, de beesten moeten opbrengen, maar ze worden wel gekoesterd, verzorgd met heel veel liefde. 

En wat ook zonder twijfel is gebleven, zoals op ‘t Hof: hard werken. Veel vakantie is er niet.

 Als er een uitje is, dan moet dat helaas apart. Iemand moet op het hof blijven. En mopperen, zeuren en zagen is er ook niet bij. Ze zien het zitten, ze hebben plannen.

Het is een mentaliteit - men zal nu zeggen ‘spirit’ - die ons allemaal gebracht heeft waar we staan. Laten we dat nooit loslaten


Eerder

Een kwestie van vertrouwen

In de jaren 60 kwam de soepboer aan huis. Almaar meer moeders gingen uit werken, en dus was er een gat in de markt. Het systeem was simpel. Onder de brievenbus werd er een houten hokje getimmerd, v...

Lees het hele artikel

Wouter Beke: verantwoordelijk maar onbevoegd?

Het is één van de kleine dingen die ik nooit ga vergeten. Een Peanuts-strip waarin Charlie Brown, de eeuwige loser, op straat van verschillende mensen zonder enige aanleiding een pak slaag krijgt. ...

Lees het hele artikel

Opa vertelt

Ik ben één keer uitgestuurd naar oorlogsgebied. Naar Rwanda, in de herfst van 1990. Toen dat land vanuit het grensgebied met Oeganda, werd aangevallen door de ‘rebellen’ van het Front Patriotique R...

Lees het hele artikel

De PvdA en haar onsterfelijke Oude Vormen en Gedachten

Het is maar dat u het weet: Venezuela, Nicaragua, Wit-Rusland, Cuba en Syrië steunen de Russische invasie van Oekraïne

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder