Anekdote

Wallonië is het enige buitenland waar we wél naartoe mogen, én een aanrader: het leven is er trager, vriendelijker, warmer, chaleureuzer. Je gaat daar niet alleen naar de winkel om iets te kopen. Je bespreekt er met de andere klanten de toestand van de wereld. Niemand is er ooit gehaast.

Bij de bakker gaat het over de distance, de anderhalve meter. Wat hier (maar ook elders) niet wordt gerespecteerd. Eén van de klanten zegt: ‘Ce sont les Flamins qui ont inventé tout ce bazar. C’est vraiment la dictature ça’.

De bakkersvrouw lacht mee, en kijkt in mijn richting. Ik stamel wat over les virologues. Waarop diezelfde man: ‘Mais ils se gonflent. Surtout ce gros. Comment s’appelle-t-il? ’ En nog een andere man voegt toe: ‘C’est comme les grenouilles ça.’

Wat een metafoor, denk ik.


Eerder

Het zinnetje teveel

Het is het kenmerk van Jean-Marie Dedecker. Het ene zinnetje waarover iedereen dan valt en eindeloos doorboomt, waardoor de rest van een uitstekend geargumenteerd betoog compleet over het hoofd wor...

Lees het hele artikel

Binnenkort thuis op de buis: een 22-jarige gast uit Vilvoorde

Ik huiver voor mensen met een missie: rabiate flaminganten, onverbeterlijke communisten, fanatieke IS-strijders, ongekroonde prinsen, VRT-directeurs. Die zijn gevaarlijk omdat ze hun al met al gewo...

Lees het hele artikel

De warmte van het nest

Ik zal dat nooit vergeten. In de Kamercommissie Sociale Zaken – ik zat in de oppositie, en had me vastgebeten in de pensioenwetgeving – moest een zogeheten reparatiewet worden behandeld (een wet wa...

Lees het hele artikel

De verrekte gelijkhebber

Er zijn mensen die dat een geweldig idee vinden: ‘Ik heb het voor het zeggen: mijn wil is wet.’ Er zijn er die dat een ronduit afschuwelijke gedachte vinden; omdat het op gespannen voet staat met d...

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder