De onrust van de middenklasse

Het klopt: meer mensen aan het werk is de samenvatting van de oplossing. Maar dan heb ik slecht nieuws. Een alleenstaande die gaat werken na werkloosheid gaat er in België 7,4% op vooruit. In Duitsland is dat bijna vijf keer meer, 36%. In Frankrijk, zélfs in Frankrijk, is dat 41,4%. Het EU-gemiddelde is 38,7%, winst dus. Daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Lees het hele artikel

Wij en het klootjesvolk

Als iets in de loop van mijn leven helemaal is veranderd, dan wel het nieuws. Vroeger vond je dat in de krant, op de radio, op de televisie. Daar werd het nieuws zowel gemaakt als gebracht. Vandaag is het nieuws overal, iedere minuut, voor iedereen. Wie meent vandaag nog het nieuws te brengen, is zichzelf aan het overleven. Het bewijs stond recent in de NRC en kwam uit de mond van een negenjarige: ‘Het journaal is een soort internet voor oude mensen. Alles wat al online staat wordt dan nog een keer op tv verteld.’

Lees het hele artikel

Luchtig ledig

Ik heb me vergist. Een klein jaar terug schreef ik hoe Conner Rousseau de indruk wekte een verhaal te hebben. Een zorgvuldig opgebouwd en professioneel geregisseerd verhaal, waarbij je krachtig begint, en dan almaar verder gaat, in de richting van een climax. Helaas. Conner heeft geen verhaal; heeft ook geen standpunten. Zelfs niet als het over de essentie van de sociaal-democratie gaat.

Lees het hele artikel

Breinstorm, treinstorm

We zijn daarmee opgevoed: uitgangspunten moeten realistisch zijn. Als, als, als… daar schiet je niet mee op. Als we wat teveel fantasie hadden (‘Gij êt een fantasie gelijk een krimkerre, zei mijn grootvader altijd – Je hebt een verbeelding als een toen vaak bontgekleurde ijskar), werden we steevast tot de orde geroepen: Aas, oas, oas… oa maan tante wielekes gât, ’t woas een kerreke - Als, als, als… Als mijn tante wieltjes had gehad, was ze een karretje.

Lees het hele artikel

De Paradox van de N-VA

‘Confederalisme is een middel, geen doel,’ zei Lorin Parys. Het was vorige zaterdag op een academische zitting ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van de N-VA een opvallend onopvallend zinnetje. Opvallend, omdat dit een aardverschuiving is in het verhaal van de N-VA. Onopvallend, omdat niemand reageerde. Terwijl men er zeker van kan zijn dat minstens tachtig procent van de aanwezigen krek het omgekeerde denkt: het confederalisme is een tussendoel, op de weg naar het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid. Het is tegelijk de paradox waarin de N-VA gevangen zit.

Lees het hele artikel

Platvis

Ik heb geen persoonlijk contact met Wouter Verschelden, hij is geen vriend, maar hij is wel onze beste politieke journalist. Wie zijn 8 AM Wetstraat Insider leest, wordt goed geïnformeerd: behoorlijk volledig, behoorlijk kritisch, maar ook onafhankelijk en onpartijdig. Zijn De Doodgravers van België (over het tot stand komen van de Vivaldi-coalitie) is door de Vlaamse media op indrukwekkende wijze doodgezwegen, en toch is het vele weken lang het best verkochte non-fictieboek geweest. Idem dito voor de Franse vertaling, waar dat boek overigens wel persaandacht heeft gekregen.

Lees het hele artikel

De Les van Neels

‘De kernpartijen, die vroeger de beleidspartijen werden genoemd, gaan achteruit en toch doen ze hetzelfde, in het geloof dat ze dan vooruit zullen gaan. Dat is een zeer bizarre, onbevattelijke dynamiek in de Wetstraat.’ Scheidend voorzitter Leo Neels van Itinera slaat in Trends van 26 augustus de spijker op de kop: wat hij beschrijft is het probleem van de Vlaamse politiek. Van alle beleidspartijen.

Lees het hele artikel

De Transparante Schijn

Volgens de regels van de kunst mag het niet: schrijven over wit, maar beginnen over zwart, waar ook veel voor te zeggen valt. Toch doe ik het. En niet alleen omdat de regels van de kunst in postmoderne tijden er niet zoveel meer toe doen: wie schrijft is belangrijker geworden dan wat er staat. Hier gaan we.

Lees het hele artikel
2 van 41 pagina's Nieuwer Eerder