Chagrijn

Vorige week hebben wij u – met dank aan Panorama - laten weten hoe het Gentse paarse stadsbestuur mensenhandelaars subsidieert, hoe de paarse coalitie eerst het probleem met de Roma organiseert, en dan roept hoe erg het is: ‘we zijn de slachtoffers van ons eigen goedheid’. We hebben toen ook aangeklaagd hoe schijntewerkstelling niet of nauwelijks wordt gecontroleerd; hoe men de ogen sluit voor mensen die met 20-30 man in een paar kamers wonen.

Vandaag moeten wij ootmoedig bekennen dat Paars wél controleert. Paars kent immers zijn prioriteiten. Paars controleert met grote gestrengheid…

Midden mei vorig jaar ben ik feitelijk teruggekeerd naar Gent; begin december heb ik ook mijn papieren in orde gebracht. Via de gebruikelijke procedure. Niets aan de hand: mensen die verhuizen , dat gebeurt in deze stad tientallen keren per dag. Tenzij…

Tenzij je een politieke tegenstander bent. Dan krijg je ten tweeden male de politie over de vloer. Niet voor de gebruikelijke plichtplegingen, maar voor… her-controle. Dan moet je je koelkast openmaken, om te laten zien dat er in Gent écht gewoond en gegeten wordt. Moet je ook de badkamer laten zien, én de slaapkamer, én de kleerkast met de onderbroeken. (De waarheid gebiedt me te zeggen dat effectief aan de controle van het ondergoed van mijn vrouw werd verzaakt).

Moet je zeggen – hou u vast – waar de kinderen naar school gaan. ‘Meneer, de meerderheid van onze vier kinderen werkt!’’Maar dat is hier een nieuw samengesteld gezin…’’Ja, meneer, dat is zo. Maar ook kinderen uit nieuw samengestelde gezinnen kunnen werken’. Moet je ook zeggen waar je zelf werkt. Mijn god! Hoe durven ze! Hoe chagrijnig kunt ge zijn!

Let wel: geen kwaad woord over die politieman. Die deed gewoon wat hem was opgedragen, en hij deed dat zelfs goed. Ik roep alle politiemensen op het in deze op te nemen voor hun collega, want hij riskeert nu de rekening te krijgen voor de stommiteiten van anderen.

En ik twijfel er geen seconde aan: deze her-controle zal compleet in overeenstemming zijn met de regels, de wetten en de reglementen…

Maar dit is zo bij het haar getrokken dat die arme wijkagent het op den duur van pure miserie zelf zei. Dat hij niet goed zag wat hij moest komen doen, want dat dit zelden gebeurde, alleen bij vermoeden van fraude, maar hier… Tja, hij wist het ook niet.

Ik denk dat ik de uitleg ken. Het hoofd van de Dienst Burgerzaken – Departement Bevolking is geheel en al toevallig… de voorzitter van de SP.A in De Pinte. Een afdeling met nogal wat aparatsjiks in de rangen, en dus goed bekend in de partij, in Gent en daarbuiten. Dit is opgezet politiek spel.

Is dat nu erg? Natuurlijk niet! Ik kan daar best tegen. Het is alleen maar onnozel. Wij wonen hier… So what? Bovendien was ik op voorhand getipt door niet minder dan vier mensen. Waarvan één zelfs anoniem. Iemand die zei dat hij/zij nooitvanzleven voor de N-VA zou stemmen, maar dit ging hem/haar te ver. ‘Dit is niet meer serieus. Ze zouden zich beter bezig houden met de echte problemen.’

Dat laatste is de nagel op de kop. Want wie Bracke en de N-VA per se moet controleren, kan natuurlijk niet tegelijk bezig zijn met Roma, met sluikstorten, of wat dan ook. En wat denkt u dat in deze wijk door de bewoners als het belangrijkste probleem wordt ervaren? U mag één keer raden. Het was NIET dat ik hier ben komen wonen…

Maar ok. Dit stadsbestuur deelt parkeerkaarten uit aan krakers, deelt uitkeringen uit aan diegenen die ons sociaal systeem onder druk zetten, maar de Dienst Burgerzaken is daar niet echt mee bezig.

Dit alles spreekt boekdelen over hoe Paars – ooit nieuw, fris, creatief – nu staat voor De Macht, the Powers That Be. Alleen al het idee dat er iemand roet in het eten kan gooien, is voor dat soort volk en hun talrijke vazallen ondraaglijk. Die worden dan kribbig en zuur. En dat is (nog) nergens voor nodig.


Eerder

Factcheck

Ik lees in De Morgen dat er in het Vlaams Parlement een hoorzitting is geweest met de VRT over wat men moet betalen om een radioprogramma vanop locatie uit te zenden.

Lees het hele artikel

Ik koester de herinnering aan Walter Capiau.

Ik bewaar de beste herinnering aan Walter Capiau. Toen ik 18 was, was ik lid van het animatieteam bij de Christelijke Mutualiteit, in het Zwitserse Fiesch. Met Walter, en ook met Martin De Jonghe.

Lees het hele artikel

De parabel van de broek waar men niet in kan

Wat een zalig stukje in De Morgen van Joël De Ceulaer (30/01). Die overigens een verstandige verloofde blijkt te hebben.

Lees het hele artikel

Interview Siegfried Bracke bij RTBf - 30 mei 2017

Letterlijke transcriptie en letterlijke vertaling

Lees het hele artikel
1 van pagina's Nieuwer Eerder