Tsjeven zijn tsjeven, tsjeven blijven tsjeven
28 mei 2010
In De kracht van de vogel schrijft cd&v’er Luc Martens dat je om het ver te schoppen in zijn partij heel snel enerzijds en anderzijds moet kunnen zeggen. De kracht van de vogel is geschreven in de jaren 90, maar het tsjevendom is intussen terug van nooit echt weg geweest, en sinds Marianne Thyssen voorzitter is, is doubletalk weer een hogere kunstvorm.
Want zie hieronder…
Persmededeling
vrijdag 28 mei
BRUGPENSIOEN OP 52 IS FOUT SIGNAAL
CD&V leeft mee met alle werknemers die getroffen worden door saneringen bij Carrefour en andere bedrijven. De overheid moet er alles aan doen om deze werknemers een goede begeleiding te garanderen. Het is niet aan een politieke partij om te oordelen over één specifiek akkoord, maar alle generaties binnen CD&V betreuren dat het sociaal akkoord van Carrefour opnieuw naar het brugpensioen op jonge leeftijd grijpt en oudere werknemers als eersten van de arbeidsmarkt duwt.
[…]
We moeten tegelijk werk maken van langere loopbanen om onze sociale zekerheid op peil te houden. Dat is ook de Europese boodschap in de agenda EU2020. We moeten nog meer kansen bieden om te blijven werken: meer permanente vorming, een betere combinatie werk-gezin, financiële stimulansen. Maar we verwachten ook concreet resultaat. Het generatiepact voorziet een evaluatie in 2011, met de sociale partners. Als daaruit blijkt dat nog altijd te weinig oudere werknemers aan de slag zijn, moet het beleid worden bijgestuurd.
Je zou nu denken dat je te weten zal komen wat cd&v aan wil met dat brugpensioen… Probeer maar. Herlees wat hierboven staat.
Maar Nooit opgeven is ook ons devies, en dus gaan we naar het verkiezingsprogramma van cd&v. Daar staat.
Het brugpensioen met grote terughoudendheid in te zetten. Volgens CD&V is het systematisch uit de arbeidsmarkt stoten van oudere werknemers geen duurzaam beleid. Het is een verspilling van menselijk kapitaal, verhoogt het risico op armoede op latere leeftijd en verhoogt de druk op de financiering van de sociale zekerheid. We houden daarom vast aan de evaluatie opgenomen in het Generatiepact.
Oef. Die laatste zin, dat moet het dan zijn. Niet dat we het intussen al weten, maar goed… Nooit opgeven!
Laatste poging. Op naar het Generatiepact.
Ik durf dat hier niet kopiëren. Het gaat om de artikels 54 & 55, voor de liefhebbers. Maar wat er finaal met het brugpensioen moet gebeuren? Een Schriftgeleerde die dat daar uithaalt.
Gisteren, op een debat in Lede (zaal bomvol, mensen die meer dan twee uur rechtstonden), zei Pieter De Crem dat het brugpensioen weg moest. Maar, als ik vragen mag, waarom staat dat dan niet in zijn programma?
Pieter – die ik best pruimen mag – zei ook dat hij nooit in een regering ging zonder akkoord over de staatshervorming. Elders op deze site vindt u terug wat Marianne Thyssen daarover zegt. Tsjeven zijn tsjeven, en ze blijven dat ook in aeternum.
Voor de duidelijkheid: voor de N-VA moeten we er liever vandaag dan morgen voor zorgen dat het brugpensioen niet meer kan worden misbruikt. We moeten met andere woorden beletten dat en werkgevers en werknemers hun kosten afwentelen op de samenleving. En daarom moet je dat systeem laten uitdoven. Wat wil zeggen: wie zijn brugpensioen heeft, mag het houden (uiteraard !), maar er komen er geen meer bij.
À propos één. Bart De Wever is het daarmee eens (ik zeg dat omdat die vraag toch komt…)
À propos twee. Geen kwaad woord over de mensen van Carrefour. Maar ga eens kijken naar de site van Colruyt. Ze zoeken daar volk…
Pinksteren
25 mei 2010
Ik heb in het Pinksterweekend de straat gedaan. Feesten, markten, op meerdere plaatsen in Oost-Vlaanderen. Mijn eerste kennismaking met een aspect van de politiek dat mij onbekend was. Het viel best mee. Ik kan dat, ik doe dat zelfs graag.
Ik probeer bij het uitdelen van die foldertjes toch persoonlijk te zijn. Ik wil geen machine zijn die papier uitdeelt. Ik spreek de mensen aan, kijk hen in de ogen. Veel mensen komen zelf om een folder vragen. Dat is leuk en bemoedigend. Mijn Oost-Vlaamse teamgenoten voelen dat ook. We worden beter ontvangen dan vorig jaar, zeggen ze mij.
Het is ook leerrijk: vaak krijg je verhalen te horen, meningen. En wat ik bovenal heb geleerd: de Wetstraat is écht iets anders dan het Dorpsplein, de Motjesbrug of de Markt. De discussie over de N-VA die nu in de media lijkt te woeden, daar is op straat niets van terug te vinden. De mensen weten heel goed waar de N-VA voor staat. En ze weten nog beter waar de N-VA niet voor staat.
Ik beloof die mensen niets. Alleen dit: we gaan met de N-VA heel heel hard doen wat we kunnen om de geloofwaardigheid die we hebben niet te beschamen. Beloofd !
Un parfum de Leterme
23 mei 2010
Vooraf: ik ben germanist. Wat ik geleerd heb is goed lezen. Dat heette in mijn tijd close reading, zo moest je literatuur analyseren. Heel zorgvuldig lezen. Kijken wat er staat. En natuurlijk kan je dat ook toepassen op een televisieprogramma… Close watching.
http://www.deredactie.be/permalink/1.784116
Donderdagavond in Phara twee vrienden gezien: Steve Stevaert en Jan Callebaut. Allebei ook mijn vrienden: ik acht hen zeer. Beiden zijn zeer gesteld op een goed debat, hebben een hekel aan gespin. Vandaar…
Steve zei van zichzelf dat hij bij Ethias was, maar alleen bij de goeie kant. Of toch weer niet helemaal. Bij de kant die zich moet inhouden van Europa, daar was hij ook wel bij, maar niet teveel toch… De ene Ethias was de andere niet, maar deels weer wel, of toch niet helemaal. En die concurrentievervalsing van Ethias, dat was omdat Ethias “te goed [was] voor de mensen”. Als er dus nog eens een socialist pleit voor meer Europa, vraag je dan toch maar eerst af of dat niet tegen de mensen is.
Jan Callebaut zei dat hij niet de campagneleider was van cd&v. Hij was dat ooit wel geweest, maar nu… Ja, ze vroegen hem wel eens wat. Waarom er dan ‘cd&v’ onder zijn naam stond, vroeg ik me af. Smerige truc van de Phara-redactie zonder twijfel.
De samenvatting over beiden kwam van Callebaut: “We zijn allebei gelukkig dat we veel andere activiteiten hebben, en op die manier veel samen praten.” Juist, ja...
Met politiek was Steve nog maar een klein beetje bezig. Af en toe. Nu bijvoorbeeld. Met een zinnetje als “Er zijn partijen die vooruit willen gaan, die problemen willen oplossen, en partijen die leven van het vergroten van de problemen.” Dat is juist.
Er zijn zelfs partijen die problemen verkleinen. Het idee dat als je er niet over spreekt, dat het probleem dan niet bestaat. Zoals wijlen Hans Dijkstal in Nederland. Zei dat er dringend een ander woord moest worden gevonden voor ‘armoede’, omdat dat probleem anders nooit kon worden opgelost. Dat is een typisch paarse methode. Het gat in de haag, waarover men niet spreekt, dat men niet ziet…
De ex-politicus verklaarde wel dat ‘BHV […] een non issue’ was dat moest geregeld worden. Elk zijn mening natuurlijk, maar de Vilvoordse SP.A-schepen Hans Bonte weet nu wel hoe laat het is. Bonte staat ‘op het veld’, weet dat verfransing in wezen over mensen en hun waardigheid gaat, eigenlijk een sociaal issue is, maar goed, een non-issue dus. En die omzendbrief Peeters van destijds ook allicht alweer niet goed voor de mensen…
De inzet van de verkiezingen dan. Jan Callebaut: “Wens je dat er gepraat wordt, of wens je dat er een soort krachtmeting komt. Ik denk dat dat de inzet van de verkiezingen is.”
Dat is de man die toen hij wél campagneleider was de kopman liet zeggen dat er uitgerekend niét onderhandeld moest worden over bhv, maar dat dat kon geregeld worden met de bekende vijf minuten… Maar dat is flauw van mij: ook ik ben al van gedacht veranderd. Maar ze mogen er mij dan wel op wijzen; ik zal dat dan deemoedig bekennen.
Maar dat is alleen maar inleiding om over te gaan tot het betere werk: the noble art of Bart De Wever bashing.
Steve: “Bart De Wever heeft geen voordeel indien BHV wordt opgelost”. Zelfs als dat waar zou zijn, quod non, maar ok, zelfs als dat waar zou zijn begrijp ik niet waarom die partijen “die naar oplossingen streven” (Steve noemde cd&v, sp.a, vld en groen!)dat probleem niet hebben opgelost… Zou die De Wever daar dan wel aardig hebben staan kijken… Of is het alweer die verdomde De Wever die persoonlijk zelf die oplossing heeft tegengehouden?
“De Wever wil stemmen en gedaan”. Dat is waar. Ik meen dat ook te hebben gehoord bij… cd&v, sp.a, vld, en zelfs bij groen!… Tja…
Jan Callebaut – hij mag dan al van cd&v zijn – was wel zo fair om toe te geven dat alleen de socialisten nog praten over de taalgrens. Ze delen “begrip rond de fundamentele dingen…” “Ze zouden daarmee moeten uitpakken!” Jammer genoeg dus doen ze dat niet. Ik heb ze integendeel soms gruwelijk weten uithalen naar de regering-met-de PS, maar ik begrijp nu dat dat dus volkomen ten onrechte was. Dank, Jan.
Maar niet getreurd. De volgende regering die is virtueel al bezig; alleen nog eventjes gaan stemmen, petit détail, de volgende regering heet di Rupo-De Wever. Jan: “Dat is zeer waarschijnlijk. Ik denk dat meneer De Wever op weg is de staatsman van Vlaanderen te zijn. We moeten ons alleen afvragen wat voor regeringsleider hij zal zijn, en hoe hij denkt die problemen op te lossen. […]Tot hiertoe ging het over verrotting, verdamping”
Raad eens wie ik in het Vlaams Parlement als allereerste het woord ‘verrotting’ (overigens in combinatie met ‘uithongeren’) heb horen uitspreken? Seek and ye shall find. Een tip: er zit een bijna naamgenoot ook in het Vlaams Parlement… en het is geen N-VA’er, zelfs geen VB’er.
En verdamping, dat weet nu toch intussen iedereen, dat is van Karel!
‘Ik denk dat Vlaanderen met België niet klaar is,’ zei Jan nog. Juist. Ik denk dat het omgekeerde even waar is, en dat het daar bijgevolg niet over gaat. Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen: “di Rupo kan met De Wever praten, maar kan De Wever met di Rupo praten, dat is zeer de vraag…” Klinkt leuk, maar het betekent niets.
Na 13 juni zal één Vlaamse partij niet bereid zijn tot praten. Dezelfde die al dertig jaar niet wil praten, maar alleen maar slaan. En aan Franstalige kant weet men dat. Zelfs Joëlle Milquet – door Stevaert een probleemgeval genoemd – vindt dat men moet stoppen met het demoniseren.. van de N-VA.
Dat belet overigens de duidelijkheid niet. Als men N-VA vraagt of men in een regering gaat zonder akkoord over BHV en zonder akkoord over een vergaande staatshervorming is het antwoord: neen. Als men dat vraagt aan Marianne Thyssen is het antwoord – hou u vast.
“Eh.. Wij doen geen oekazes, geen uitspraken nu, geheel klaar, duidelijk, van eerst dit, dan dat. We moeten de verkiezingen afwachten, kijken met wie we aan tafel zitten, ook eens kijken wat op dat ogenblik de monetaire en economische toestand is” (De Ochtend, 18 mei 2010)
Ik begin als ik het allemaal goed bekijk te snappen, te ruiken. Il y a un parfum de Leterme.
Marianne
22 mei 2010
Heb het journaal gezien over het verkiezingscongres van cd&v, met de speech van Marianne Thyssen. Zei dat de n-va moet zeggen wat ze willen. Wat we dus zullen blijven doen… Wees gerust. (Zie verder)
En dan was het een beetje raar om als jong politicus in de speech van het boegbeeld van de vooralsnog grootste partij van Vlaanderen te worden genoemd. Maar ze zei: ‘Siegfried Bracke zegt dat hij tegen het separatisme is. Maar hij is wel voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen.’
Marianne heeft me wat kort door de bocht maar toch correct geciteerd. Het verschil tussen separatisme en onafhankelijkheid, liefste Marianne, dat is het verschil tussen een echtscheiding en een vechtscheiding. Snappie ? Als het écht na heel veel proberen niet meer werkt, niet meer lukt, dan is scheiden de betere oplossing. En dat is geen ramp, vaak zelfs de gedroomde oplossing voor álle partijen. Je kan dan zelfs beslissen om een aantal dingen nog samen te doen. Toch niet zo moeilijk, Marianne?
Je vriend,
Siegfried
Over de kracht van de verontwaardiging
20 mei 2010
Kristl Strubbe weze geprezen. Via Facebook verspreidt ze een filmpje met een toespraak van Stephen Fry , in The Intelligence² Debate. Dankje, Kristl.
http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.dailymotion.com%2Fvideo%2Fxbvr0m_shortfilms&h=ad19a
Ik kan het iedereen aanraden. Helaas zijn er geen ondertitels (zoals vaak op de vrt, quoi – grapje !!!!), maar zelfs wie geen woord Engels verstaat, moet toch maar eens kijken. Wat je ziet is een door de wol geverfde media-mens (presentator van vele tv- en radioprogramma’s, acteur, auteur), maar een die écht kwaad is. Wat een kracht, wat een schoonheid, wat een geloofwaardigheid, wat een boosheid! Fry heeft mij aangeraakt.
Hij valt de Roomse Kerk aan. Maar dat is, anders dan u misschien zou denken, voor mij niet eens het punt. Punt is dat hij duidelijk is, uitgesproken. Zoals Etienne Vermeersch dat is bij ons. Maar ik wil meer van dat soort mensen in Vlaanderen. Mensen die niet alleen zeggen dat ze er voor gaan, maar dat ook doen. Ook, en met name in de politiek.
Ronduit indrukwekkend is de passage waarin hij voorleest hoe de huidige paus, de vroegere bisschop Ratzinger zijn ‘onderdanen’ het zwijgen oplegt als ze weet hebben van gewijd kindermisbruik. (Niets is zo sterk als feiten en geschriften.) Fry citeert daarna de opvattingen van de Kerk over homo’s: je mag het zijn, maar je mag het niet doen… Fry ís homo, en vraagt zich af waarom die mensen denken dat ze hem moeten ver- of zelfs beoordelen, alleen omdat hij is zoals hij is. Les aroseurs arosés.
Stephen Fry’s toespraak is een mooi voorbeeld van de toepassing van de regels in de klassieke welsprekendheid met alles erop en eraan. Ik kan daar eindeloos van genieten. Zeker als dat op de koop toe gebeurt met goed gedraaide zinnen, juiste woorden, in taal met de kracht van muziek.
Maar het sterkst van al is de verontwaardiging en de overtuiging. Doet me denken a contrario aan wat ik ooit heb opgeschreven uit de mond van toppoliticus A over toppoliticus B: als hij twee keer zijn eigen speech had gelezen, dan geloofde hij dat nog ook. Dat kunnen alleen grote politici…
Kan u begrijpen dat ik als gelovige van de politiek daar zo kwaad van word?
Welkom
19 mei 2010
Welkom, lezer, op mijn site.
Ik had ooit gedacht deze site aan een boek te koppelen. Maar het is dus (in versneld tempo) een koppeling geworden aan een kiescampagne. Mijn eerste aan de ‘andere kant’. À propos, het bevalt mij daar. Dank u. Al minstens twee keer heb ik op een onbewaakt moment gedacht: ik had dit eerder moeten doen. Maar swat.
Op deze site staan, naast foto’s die u nog nooit heeft gezien over mijn ‘verborgen’ jaren, alle teksten die ik blogsgewijs in de voorbije jaren heb geschreven. Wie die leest, kan zien dat mijn move al met al niet zó een gigantische verrassing is/was. Ik ben in de loop van de tijd geëvolueerd naar het ver doorgedreven confederalisme. Ik ben in de loop van de tijd geëvolueerd naar wat sommigen conservatieve waarden zullen noemen, maar ze doen dat alleen maar omdat daarmee afstand genomen wordt van zogeheten progressieve standpunten. Words, words, words.
In elk geval neem ik afstand van standpunten die (vooral) de zwaksten in de samenleving bepaald niet ten goede komen, maar verdedigd worden door mensen die zeggen progressief en links te zijn. Om het met boutades te zeggen: geef ze 200 euro meer, en het is geregeld, daar geloof ik niets meer van. Integratie en insluiting – weer een boutade – zal niet lukken door te blijven zeggen dat dat alleen maar een zaak is van gebrek aan kansen.
Ik heb in de voorbije jaren goed geluisterd, gekeken, gelezen, met mensen gesproken die, toegegeven, niet wisten dat ze meededen in mijn oefening ‘wat vind ik nu zelf?’. De conclusie is intussen bekend. Merkwaardig genoeg door zeer velen begrepen, door velen zelfs goedgekeurd (beduidend meer dan ik had kunnen denken), maar door enkelen ook afgekeurd. Bij dat laatste weet ik dat ik veel niet weet, en dat dat maar goed is ook. Sommigen zijn teleurgesteld, en bij een aantal van hen kan ik dat zelfs begrijpen.
Voila. Ik heb gezegd, zoals ze dat in sommige kringen zeggen.
De site is vertrokken. Welkom.
Siegfried Bracke
Brief aan Koert
18 mei 2010
Brief aan Koert Deboeuf, woordvoerder en speechschrijver van Guy Verhofstadt. Verschenen in De Standaard van 18 mei 2010. De dag ervoor had Koert in dezelfde krant mij aangeschreven, onder de titel 'Siegfried, je hebt ongelijk''.
Goede Koert,
18 mei 2010
Dank voor je brief. Je geeft me de kans om te antwoorden. Want wat je schrijft zijn – met permissie gezegd – de dooddoeners waarmee mensen die geloven in Vlaamse zelfstandigheid als middel tot beter bestuur geregeld om de oren worden geslagen.
Om te beginnen. Toon mij een tekst, interview, om het even wat, waar ik ooit zou gezegd hebben dat wat we zelf doen, dat dat per se beter is. Je gaat dat niet vinden. Ik heb dat niet alleen nooit gezegd; ik heb dat zelfs nooit geloofd. Als we het beter willen doen, zullen we dat moeten bewijzen, als we daar tenminste de kans toe krijgen.
Je schuift me ook een aantal andere uitspraken in de schoenen waar ik het wél mee eens ben, maar die ook niet van mij komen. De strafste is dat de Franstaligen de hervorming van justitie tegenhouden. Ik denk dat dat waar is, maar wie ben ik natuurlijk? Een n-va’er die dat soort dingen wel moet zeggen? Helaas, goede Koert, die uitspraak komt van Alexander De Croo, jouw eigen voorzitter. Zoek en je zal ze vinden. Ik weet dat Alexander misschien niet direct tot joúw strekking binnen de VLD kan worden gerekend, maar hij is de voorzitter…
Voor het overige denk ik effectief dat de Franstaligen onze welvaart beknotten. Meer nog, dat doen ze zelfs met hun eigen welvaart. Door elke verandering te weigeren, en vast te houden aan hun (op niet eens zo lange termijn) niet meer vol te houden uitkeringseconomie.
En ja, het is de PS, en minister Daerden die de broodnodige pensioenhervorming had moeten trekken. Hoe hebben we gezien in de senaat; beelden die in de hele wereld zijn uitgezonden. Met steun en goedvinden van jouw partij hebben we daarmee zonder twijfel ons internationaal imago veel meer geschaad dan ooit. En geheel terzijde: in een krant las ik hoe het zakenimperium van Daerden in elkaar stak; dat zag er stukken beter uit dan het pensioendossier. Het pensioen van de familie Daerden, dat is dik in orde.
Die vergelijking over Vlaams-nationalisme en Kosovo, die heb je gepikt van Mark Eyskens. Hij was er in elk geval eerst mee. Vergelijkingen zijn hoe dan ook altijd moeilijk, goede Koert. Je moet ermee opletten. Het volstaat ze ernstig te nemen om snel te zien hoe potsierlijk ze zijn. Want uiteindelijk, als Vlaanderen, zoals voorspeld door de Cassandra-van-Leuven, Kosovo gaat worden, wie zijn dan de Serviërs? En wie gaat dan uiteindelijk komen bombarderen om de zaak te beslechten. Goede Koert, dit is onzin. Zie ook verder.
Ik in elk geval blijf erbij dat het federale niveau niet meer werkt. Je moet echt wel blind zijn dat je dat niet ziet. Het siert trouwens jouw voorzitter, goede Koert, dat hij er de stekker heeft uitgetrokken. Het mocht ook wel na drie jaar, nadat de federale regering van jouw eigen VLD-jongeren al de Blauwe Kneus had gekregen, een onderscheiding voor a- of anti-liberaal beleid…
En gelukkig heeft De Croo het in deze gehaald. Was het de strekking Vanhengel geworden, dan duurde de stilstand nog langer, ging er nog meer tijd verloren.
Het is overigens waar wat je schrijft: in de jaren 90 is er flink bezuinigd. Maar toen kwam Verhofstadt. Die heeft het omgekeerde gedaan. En ja, goede Koert, de begrotingen waren inderdaad op papier in evenwicht. Lees daarover eens gouverneur Quaden in een interview vorige week: ik zou als politicus zulke lelijke dingen over die paarse begrotingen nooit durven zeggen… En je weet het: Guy Quaden is geen lid van de N-VA.
En na paars was het begrotingsgewijs al niet beter. Gwendolyn Rutten – konijn van jullie eigen kweek - zei de vld’ers bij haar gooi naar het voorzitterschap: ‘durf zeggen dat de begroting geen structurele hervormingen bevat die nochtans zouden moeten’. Of behoort zij tot een nog andere strekking in de VLD?
En dan dat andere punt: is de Vlaamse regering goed bezig? Eerlijk? Niet goed genoeg. Dat kan ook niet binnen de huidige structuren. Daarvoor is Copernicus nodig.
En los van de probleemdossiers die je opsomt – waarin jouw partij overigens meer verantwoordelijkheid draagt dan de mijne – gaat bovenal mijn (en jouw?) zorg om onze welvaart. Ik probeer goed te luisteren naar de noden van onze bedrijven, want zij zijn de bron van die welvaart. Welnu, ik geloof VOKA als ze vinden dat bvb. het hele arbeidsbeleid integraal naar Vlaanderen moet gaan. Omdat Vlaanderen beter en anders werkt, in alle betekenissen.
Er is vanzelfsprekend niets tegen redelijkheid of compromissen, maar als die ervoor zorgen dat niemand noch een stap vooruitkomt, ook de Franstaligen niet, dan mag je niet de ogen sluiten. Voor de rest ben ik Tsjetsjeen noch Calimero. Ik zal een andere boutade gebruiken: ik wil er met de N-VA voor zorgen dat Vlaanderen niet langer de schuld voor alles wat misloopt aan de Franstaligen kan toeschrijven.
Goede Koert, je bent een aimabel mens, maar hou op met kwalijke vergelijkingen over Kosovo, Bosnië of Cyprus. Dat is om de mensen bang te maken. En eerst zelf bestuurlijke chaos veroorzaken om er vervolgens mee te dreigen, dat zijn al te doorzichtige trucen.
En nog iets. Ik zal misschien mijn vriend Geert Bourgeois hiermee geen plezier doen. Maar dat van die leeuw op die burgemeesterssjerp, dat klopt, dat is beslist. Weet je door wie? Door Marino Keulen! Dju toch !
Hartelijk,
Siegfried Bracke
Dag Hilde,
09 mei 2010
Hilde Sabbe heeft kort na mijn overstap naar de N-VA in Het Laatste Nieuws een brief geschreven waarin ze aan de ene kant bewonderde dat ik de stap naar de politiek heb gezet, maar - uiteraard ?? - had ik wel voor de verkeerde partij gekozen. Hilde vindt N-VA katholiek, burgerlijk, provincialistisch en met spruitjeslucht. Tja... Ik heb haar geantwoord. Dit is de oorspronkelijke versie. In Het Laatste Nieuws van 14 mei verscheen een ingekorte versie. Hilde heeft me intussen wel laten weten dat haar eigen brief heel veel reacties had uitgelokt. Naar haar zeggen zoveel als toen ze ooit iets had geschreven over de Pfaffs. En ze voegt eraan toe dat 65 % van de reacties voor mij positief waren; 35 % bijgevolg... iets minder.
We kennen elkaar. Of toch een beetje. Ik lees jou, en vraag me vaak af waar je de moed vandaan haalt om zo in je leven te laten kijken. Bewonder hoeveel je kan zeggen met weinig woorden. En ik ken je ook nog van vroeger, in de Germaanse in Gent, ik denk dat jij het jaar na mij zat. Ik herinner me je nog. We hebben zelfs nog één keer gedanst. Jij weet misschien nog dat ik toen al het woord voerde, in tsotte en in tvroede, en dat ik ook toen meedeed aan verkiezingen. Toen beiden in de kracht en schoonheid van onze jonge jaren.
Er is intussen wel veel gebeurd. Het leven, de mensen die komen en gaan, waarbij voor mij één van dé lessen is dat zelden maar iets is wat het lijkt. Jij niet, ik niet, niemand niet. Dat maakt het ook vaak spannend.
Ik lees dat je het moeilijk hebt met mijn keuze. Of nee, je vindt het goed dat ik in de politiek stap, maar je vraagt je af of ik wel in die partij hoor.
Of ik bijvoorbeeld wel Theodore Dalrymple ken, de conservatieve filosofische vader van Bart De Wever. Dalrymple is een Brits psychiater, die dertig jaar lang in de gevangenis heeft gewerkt. De zoon ook van een moeder-asielzoekster. Maar om op jouw vraag te antwoorden: ja, ik ken hem. Ik heb alles van hem gelezen, en vorige week bleek dat De Wever dat (nog) niet kan zeggen; hij staat achter. Ja dus, de vader van de verkleutering van het televisienieuws leest af en toe een boek. En ik hou zelfs van Dalrymple. Vooral omdat hij zo erudiet is: hij ziet de lijn tussen alle dingen, en die boeken zitten ook vol interessante weetjes. Ben ik dol op.
Ik ben het met Dalrymple zelfs vaak eens: zo bewijst men mensen geen dienst door ze een uitkering te geven, en ze vooral voor de rest te laten stikken. Ja, je moet de mensen graag zien, maar liefst niet verdoven zonder dat ze dat zelf in de gaten hebben. De zachte dwang om het lot in eigen handen te nemen, ze uitleggen dat we alleen samen eruit komen als iedereen verantwoordelijk is, en doet wat hij of zij kan. Ik heb via Dalrymple begrepen dat je mensen maar écht helpt door de lat niet te laag te leggen, ook puur moreel gesproken. Of zal ik het vertellen met een nieuwsbericht van een paar maand geleden: in Birmingham zijn op twee jaar tijd zestien kinderen gestorven door mishandeling en ontbering. Alle 16 stonden onder begeleiding van de sociale diensten. Er zijn maatschappelijke werkers daarvoor ontslagen, maar hun bazen zijn blijven zitten. De honden blaffen, de caravaan trekt verder.
Dat is waar ik niet meer tegenkan. En dat is wat mij finaal bij de n-va heeft gebracht. Wie goed kijkt, kan zien dat deze partij eigenlijk daarmee bezig is. Voor het gemak wordt dat allemaal versmald tot vendelzwaaien en Vlaemsche Liederen. Terwijl het in werkelijkheid dus gaat om zorg voor mensen, om ontvoogding, pensioenen, bedrijven, welvaart en welzijn.
Dat je eerst onze staat moet hervormen voor we ongeveer gelijk waarmee verder kunnen, zint mij ook niet. Structuren hebben mij eigenlijk nooit geïnteresseerd, maar je hebt ze wel nodig. Ik durf gerust zeggen dat de Vlaamse regering – waar mijn partij in de meerderheid zit – eigenlijk niet goed bezig is: dat kan ook niet, net omdat die structuren zo slecht ineen zitten.
Twee dingen zijn voor mij levensbelangrijk, bijna letterlijk, voor ons allemaal: een sterk Europa, veel beter uitgebouwd dan vandaag, en op het niveau eronder een al even krachtig regionaal bestuur. Om de stoere Vlaming uit te hangen? Natuurlijk niet. Maar dat niveau moet Vlaanderen zijn omdat voldoende bewezen is dat het Belgische niveau niet meer werkt. Dat baart me geen vreugde, maar ook geen droefenis. Dat is staatkundige Darwin. Ook structuren die niet meer zijn aangepast sterven uit.
Ben ik rechts, links, iets daartussen? Meestal dwars, denk ik. En ik geloof ook niet meer in die etiketten. Als het links is dat ik het eens moet zijn met de toenemende verarming na onafgebroken socialistisch beleid sinds 1988, zeg ik nee, bedankt. Als een hospitalisatieverzekering voor iedereen (idee van n-va opgenomen in Vlaams regeerakkoord) rechts is. Doe mij dan maar nog meer van dat soort rechts. Zelfs BHV is in wezen een sociaal probleem. Echt niets met spruitjeslucht van doen.
Ben ik een extremist? Is de N-VA een verzameling onverdraagzamen? Ik zweer het je: ik vind daar niets van terug. Bart en nog wat andere mensen spreken soms wat stoer, maar daar kijk je toch dwars doorheen. Het belet overigens niet dat wat verharding mag en zelfs moet; dat heeft het voordeel van de duidelijkheid. En vooral: de urgentie is zo hoog dat er weinig tijd is om nog lang voort te palaveren.
Ikzelf mag van sommige kenners ook niet zo hard inhakken op andere politici. Minder scherp zijn. Ik ga dat niet doen. Ik heb in al die jaren gezien waar gebrek aan verontwaardiging kan toe leiden. Nee, bedankt.
Lieve Hilde, de kans is klein dat je n-va stemt. Maar ik ben blij dat je me hebt willen lezen. Voor de verkiezingen reken ik op ‘de wijsheid van de massa’.
Jouw fan van vroeger en vandaag,
Siegfried
Beste NV-A’ers,
08 mei 2010
Hieronder de brief die ik heb geschreven aan alle leden van de N-VA. Omdat ik begrijp dat zij geschrokken zijn. Omdat ik versta waarom ze mij niet hebben zien komen. Omdat ik er begrip voor heb dat mijn 'profiel' niet meteen met hun partij overeenkomt.
Eerst dit. Ik moet u oprecht danken voor de kans die ik krijg. Ik zal doen wat ik kan om u zeker niet teleur te stellen. Ik stel mij ter beschikking van uw en mijn partij, en ik zal met alles wat ik in mij heb meewerken aan wat ons allemaal bezighoudt: de toekomst van Vlaanderen, de welvaart van iedereen .
U kent mij, of toch een beetje. Toch heb ik naar verluidt veel mensen verrast met mijn keuze. Maar dat is intussen geschiedenis. Ik draag vanaf nu wél een etiket, met overtuiging en vooral veel goesting. U weet het intussen: ik heb de stap gezet omdat ik het niet meer kon aanzien; na 30 jaar de politiek te hebben gevolgd, na zorgvuldig wikken en wegen, ben ik bij de n-va uitgekomen. Mijn conclusie was: die mensen hebben gelijk.
Ik van mijn kant begrijp dat er in de partij hier en daar scepsis is. Scepsis is trouwens goed: dat houdt partijleden, kandidaten en/of verkozenen wakker. Ik vraag aan de sceptici wel het voordeel van de twijfel. Het doet me plezier te vernemen dat de Oost-Vlaamse lijst unaniem is goedgekeurd, maar ik versta dat daarmee misschien niet alles is gezegd. Spreek vrij, ik doe dat ook, met de openheid die de onze moet zijn, ik zal altijd proberen antwoorden.
Maar laat ons intussen niet vergeten dat 13 juni heel dichtbij is. We zullen in de weken die resten voor elke stem moeten vechten, we krijgen er geen enkele cadeau. Denk aub niet dat de n-va op rozen zit, laat u niet verblinden door peilingen, laat u niet misleiden.
We hebben wel een echt en goed verhaal. Vlaams-nationalisme gaat over meer democratie, over beter bestuur. Over minder verspilling van belastinggeld, over transparante structuren. Vlaams-nationalisten staan open voor de wereld en voor verandering, maar bewaren wat goed is en waardevol.
Vlaams-nationalisten zijn solidaire mensen, maar ze zien wat iedereen ziet, al durft niet iedereen dat nog zeggen: België is vastgelopen. Of we dat leuk vinden of treurig, het verandert niets aan de werkelijkheid. Die is wat ze is. Laten we orde op zaken brengen.
Dat kan. Niet makkelijk, maar het kan. Met goede wil, met de rustige en volgehouden overtuiging dat de new deal die we nodig hebben, in het belang is van ALLE regio’s, dat de welhaast algehele verdamping van het federale niveau binnen de Europese context van geen kanten synoniem is voor chaos en ellende, wel integendeel.
Twee dingen zijn levensbelangrijk, bijna letterlijk, voor ons allemaal: een sterk Europa, veel beter uitgebouwd dan vandaag, en op het niveau eronder een al even krachtig bestuur. En dat niveau moet Vlaanderen zijn omdat intussen voldoende bewezen is dat het Belgische niveau niet meer werkt.
“Om iets te zijn moeten we Vlamingen zijn. Wij willen Vlamingen zijn om Europeeërs te worden.” August Vermeylen, 1900. Het is tijd om in alle rust die stap te zetten. Het is nodig.
Siegfried Bracke
België voor beginners & cynici
03 mei 2010
Dit is mijn laatste stuk gepubliceerd op www.deredactie.be. De dag nadien om 11 uur heb ik met Bart De Wever een persconferentie gegeven om hét te zeggen...Alle stukken van voor 3 mei zijn gepubliceerd op dezelfde vrt-site, tenzij anders vermeld.
Ik heb nog nooit een boek geschreven. Ik ben/was net met een eersteling bezig, had al enige bladzijden en een structuur met per hoofdstuk waarover het moest gaan en de te verwerken gedachten, maar laat ik zeggen dat er iets is tussengekomen.
Niets aan te doen natuurlijk. De ‘vreugde van het publiceren’ waarover wijlen mijn oud-professor Antonin Vanelslander het ooit zo mooi had, zal aan mij voorbijgaan.
Ik heb wel ooit samen met Johan Vande Lanotte en Geert Goedertier België voor Beginners geschreven. En vergeef me nu mijn gebrek aan bescheidenheid: dat is een heel goed boek. Het is trouwens ook in het Frans en het Engels vertaald, maar misschien is dat geen bewijs.
Ik vind het goed omdat het heel didactisch uitlegt hoe ons staatssysteem in elkaar zit. Bij wijze van spreken van de gemeenteraad tot en met het Grondwettelijk Hof, van de Grondwet tot en met alle Mensenrechten.
Ingewikkelde materie, maar toch hapklaar en begrijpelijk voorgesteld, waarbij we trouwens met de drie auteurs elkaar heel goed hebben kunnen vinden. Ikzelf kwam de laatste in de rij, en had de opdracht te schrappen en te herschrijven. De copywriter eigenlijk, of, zo u wil, de populist.
Ik heb – geheel terzijde - eruit onthouden dat Johan Vande Lanotte eigenlijk een geleerde is die als politicus doet wat hij kan om dat te verbergen. Maar hij is niet voor niets door de Gentse studenten genomineerd als ‘wijste’ (= beste) prof. En alleen een prof die iets heel goed kent, kan daarover ook goed les geven.
Van België voor Beginners en van de Franse vertaling La Belgique pour débutants zijn er nieuwe en herwerkte edities uit. Ik heb de auteursexemplaren, op één na, aan jonge VRT-collega’s gegeven. Ze hebben hun België voor Beginners in de voorbije weken nuttig kunnen gebruiken. En dat zal – om een understatement te gebruiken – in de komende maanden zo blijven.
Vraag is, bedacht ik toen ik vorige vrijdag er zelf iets in opzocht, hoe het deel over de federale staat er na de Grote Onderhandeling zal uitzien. Ik heb daar geen vermoeden van, maar ik hoop dat het stukken korter zal kunnen. Want dat zal dan wijzen op transparantie en heldere structuren, en die hebben we broodnodig.
Ik heb trouwens bij het werken aan de eerste editie iets opgemerkt dat toen al mijn frank had moeten doen vallen, maar dat is in alle eerlijkheid toen niet gebeurd. Ik vond toen al – en het is voor een auteur tamelijk ongebruikelijk of zelfs dom dat te zeggen, maar het is wat het is - dat het deel over Brussel eigenlijk niet goed te verstaan was. Ik heb daar echt op gezweet, en talloze keren herschreven, maar ik heb het nooit beter gekregen dan zoals het er nu nog altijd staat.
Ik besef nu: dat ligt niet aan mij. Het zijn die Brusselse structuren zelf die zo onverstaanbaar en onuitlegbaar zijn. De striemende kritiek van Louis Tobback is ook op dat punt zo juist al wat.
België voor Beginners gaat ook over rechten. Over bescherming van mensen. Heel belangrijke hoofdstukken, waarbij opvalt dat die rechten in de voorbije decennia fors zijn toegenomen. Je zou kunnen zeggen dat de liberale vrijheden uit de Grondwet van 1831 in de loop van de tijd zijn uitgebreid. En te hopen valt dat dit nog lang niet aan zijn eindpunt zit.
Consumentenrechten bijvoorbeeld. De komende Grondwetgever heeft zo te zien op dat punt trouwens nog wat werk. Of vindt u het normaal wat ik lees van elektriciteitsdistributeur Eandis: de prijzen gaan fors omhoog omdat – hou u vast – er veel mensen en bedrijven zonnepanelen en windmolens hebben staan. Jaja! Al die zonnepanelen en windmolens, die kosten ons allemaal geld!
Ik dacht dat die panelen en molens dienden voor de productie van groene, schone en goedkope energie; de zon schijnt altijd, dacht ik, de wind waait, voor niets en voor iedereen. Nee dus. We gaan allemaal voor elektriciteit ‘tot 20 procent’ meer betalen.
Het “recht om niet belazerd te worden”, kunnen we dat misschien opnemen in de Grondwet?
À propos. U moet eens lezen wat Eandis zelf op zijn site schrijft over zijn MISSIE en WAARDEN. Zeer geestig, pure satire eigenlijk. En wat ook zo leuk is: kijk ook eens wie er in de Raad van Bestuur zit. Allemaal mensen van wie geweten is dat ze zeer sociaal zijn, sommigen zelfs socialist!
Grondig cynisch, dat wel, maar aren’t we all?
Ik niet. Ik weiger.
Siegfried Bracke