De klok tikt verder
25 januari 2010
Beste dames en heren bestuurders van dit land, als nieuwjaarsgeschenk krijgt u van ons een wekker. Omdat het tijd is om wakker te worden en in actie te schieten. Elke minuut die wegtikt zonder in actie te schieten, is verloren tijd op weg naar het herstel. Onze generatie rekent ook op u.
Wat hierboven staat zijn de laatste drie zinnen uit een nieuwjaarsbrief van een aantal jonge mensen, allen lid van de Facebook-groep De klok tikt verder. Een groep van meer dan 2000 mensen die bezorgd zijn om de toekomst, en vrezen dat ‘het beleid’ te weinig bezig is met de dag van morgen. Gouverner, c’est prévoir, regeren is vooruitzien, weten ook zij.
Ik kan de overgrote meerderheid van die mensen best begrijpen. Ook ik denk dat er een gigantisch probleem (de vergrijzing, de verschuiving van het economisch zwaartepunt naar het oosten) op ons afkomt, en als we NU niets doen, dan komen we te laat. Meer zelfs, als het waar is wat een aantal toppolitici over de toen nabije toekomst hebben gezegd - pakweg tussen 2000 en 2005 - dan IS het al te laat. Ik herinner mij nog open brieven van Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte, interviews met Bruno Tobback, zelfs Jean-Luc Dehaene en warempel ook, Herman Van Rompuy. Allemaal bezwoeren ze ons dat we vanaf 2008 échte overschotten moesten hebben om onder meer de pensioenen te kunnen betalen… De rest van het verhaal is intussen bekend…
Ik begrijp dus de ongerustheid, maar ik word wel een beetje boos als ik zie, wie de beheerdersen officieren zijn van de FB-groep. Het zijn godbetert verkozenen des volks, vertegenwoordigers van VLD en SP.A. Ik zie Jean-Jacques De Gucht,Annick De Ridder, An Mathias De Clercq(Open Vld);ik zie John Crombez (SP.A). Mensen die jarenlang aan het roer van het land hebben gezeten, of er nog altijd zitten…
Ik kan met de beste wil van de wereld niet nalaten te denken dat dit té gemakkelijk is. Crombez is jarenlang kabinetschef op Begroting geweest… Met toen een beleid waarvan de huidige Begrotingsminister zegt dat het vooral TiTaTovenaar-trucs waren, en hij kan het weten, want zijn partijgenoten zaten er bij, en ze hebben dat toen kennelijk goedgekeurd…
En die jonge liberalen, die hebben de laatste zogeheten Blauwe Kneus (een onderscheiding voor volslagen on-liberaal beleid) toegekend aan – hou u vast - de huidige federale regering, mét de VLD. Voor de VLD-jongeren slaagt die er niet in "belangrijke hervormingen op de rails te zetten… Onze arbeidsmarkt wordt niet hervormd, de gezondheidszorg dreigt nog altijd op de afgrond af te stevenen en de toekomst van onze pensioenen is blijkbaar een lachertje geworden".
Als het waar is wat hierboven staat uit de mededeling van de VLD-jongeren – en ik heb niemand gehoord die hen heeft tegengesproken – dan is zo’n nieuwjaarsbriefje ruim onvoldoende. Dan moeten die jongeren – net als Eric Van Rompuy in zijn tijd – de regering laten vallen; ze kunnen dat, ze zijn verkozen, ze zitten mee aan de top van hun partij. Ze zijn zelf de bestuurders van het land. Hun nieuwjaarsbrief was dus voor henzelf bestemd. Het minste wat ze kunnen doen, is luid en duidelijk zeggen dat de regering niet (meer) werkt.
Nu zie je het omgekeerde: ook de VLD, én ook en aantal beheerders en officieren van de FB-groep, steunen een minister die in de Senaat een vertoning geeft over de toekomst van onze pensioenen met… een Groenboek (woeha !!!!)… en een Witboek (woeha !!!!). Overigens een socialist van wie - als het waar is wat Tine Peeters in De Morgen heeft uit de doeken gedaan over de financiële constructies van de familie Daerden – met recht en rede kan worden gezegd dat er met zijn pensioen geen enkel probleem zal zijn…
Te vrezen is dus dat De klok tikt verder pure window-dressing is. Te vrezen valt dat het met deze FaceBook-groep is zoals met die ter ondersteuning van de Leuvense cinemazaal Studios. In geen tijd waren een duizenden mensen lid van Red de Studios Leuven . Tot ze werden opgeroepen om ook op straat te komen: toen waren ze met twintig…
PS. Gezien mijn leeftijd heb ik zeer onlangs eens mijn pensioenregeling laten bekijken. Niet slecht, zei de man, maar er is wel een probleem. Ik: Probleem? Hij: Ja, je bent zeer afhankelijk van de overheid. Ik: Dat is toch goed? Hij: Denkt ge dat?
Nieuwjaar
11 januari 2010
Dit is mijn eerste stukje van 2010, en omdat nieuwjaar samengaat met goede voornemens en goede bedoelingen, neem ik me voor deze ene keer ook te kijken naar wat er wél allemaal werkt, naar de grote hoeveelheid positieve energie die elke dag in Vlaanderen waar te nemen valt. Je moet dat óók zien, en blijven zien, denk ik. Het is nodig om journalistiek en anderszins gezond te blijven.
Ik moest daaraan denken toen ik zaterdagochtend bij het Radio 2-programma En nu serieus! te gast was. De tocht vanuit het verre Mol naar het nog verdere Den Haan was zeer de moeite waard.
Het is buiten bitterkoud, en zowat iedereen heeft ongeveer iedereen gewaarschuwd dat wie niet echt buiten moét zijn, beter binnenblijft. En toch… De zaal in Den Haan zit bomvol, ik schat een 400 mensen, aan grote ronde ontbijttafels; de meesten zijn er al van voor acht uur. Er hangt een vrolijke sfeer, en dat is voor een mens als ik een beetje vreemd, ’s morgens vroeg. Alle soorten mensen zijn er samen, valt me ook op. Op hun manier mondig, nieuwsgierig, vriendelijk. Enthousiast meedoend met het Madammenweekend, rond en met De Madammen, het voormiddagprogramma van Radio 2 met Cathérine Vandoorne, Anja Daems en Ilse Van Hoecke.Op weekdagen halen die vaak meer dan één miljoen luisteraars. De drie achter de microfoon en de kleine redactie rond hen zijn vakmensen, zonder kapsones. Niet te schatten, denk ik, wat die in termen van community building betekenen. In die zin trouwens helemaal conform aan de nu zo fel besproken openbare opdracht van de vrt, maar dit terzijde.
Professionals zijn het ook bij En nu serieus, op zaterdagochtend – op een uur dat grote stukken van weldenkend Vlaanderen nog rustig doorslapen - ook goed voor meer dan één miljoen mensen. En sinds de reclameslogan van GB weten we dat je één miljoen klanten moet verdienen, elke dag; die krijg je ook maar áls je ze verdient.
Ik ben uitgenodigd voor een interview over Bracke op Vrijdag, en ik zit aan tafel met Tom Van Landuyt en met de jongens van Absynthe Minded. Die hebben net vier MIA-awards gekregen, ze hebben dat (terecht !) uitgebreid gevierd, en na nog geen twee uur slaap zijn ze toch tot in Den Haan gereden, en ze weten zonder twijfel heel goed waarom.
Absynthe Minded heeft met Envoi een hit gemaakt; de tekst komt van Hugo Claus. Luk Alloo en Christel Van Dyck, gastheer en –vrouw van En nu serieus vragen mij om dat gedicht voor te lezen. Ik doe dat, maar denk dat het Radio 2-publiek geen zin heeft in een gedicht van Claus. Maar dat is totaal fout, en het is een gedachte die meer zegt over mij dan over Radio 2. Het is muisstil als ik dat gedicht lees. En als de uitzending voorbij is, komen een groot aantal mensen vragen of ze die tekst mogen hebben, want ze vinden hem heel schoon.
Mensen komen overigens vanalleszeggen en vooral vragen, over de (politieke) toestand. Ze willen wel eens weten wat ik daar nu van denk.
Het is niet waar dat de mensen niet bezig zijn met het nut van ’t algemeen. Bovendien zijn die mensen zelfs bereid te luisteren. Het is wat ik bijna altijd ervaar de keren dat ik ergens ga spreken over politiek of media. Zelfs als ze het eerst niet met je eens zijn, zijn ze wel bereid naar een afwijkend verhaal te luisteren, en als dat verhaal juist of goed is, komen ze zelfs zeggen dat ze van gedacht veranderd zijn.
De hele dag lang word ik over dat programma aangesproken; dat miljoen of meer luisteraars, die mensen bestaan… Vlaanderen, dat is Radio 2, kan ik ervaren.
’s Avonds ben ik op een receptie. Een politicus van een van de vele partijen met problemen zegt in een bui van openhartigheid dat hij twijfelt aan de democratie. De mensen zijn niet meer wat ze zijn geweest, zegt hij. Ik probeer hem te overtuigen van het tegendeel. Maar ik merk dat hij niet echt luistert. Tja…