1 mei
01 mei 2012
Verontwaardiging is de motor van de politiek. Vanuit verontwaardiging zet je recht wat krom is. Waarbij je nooit moet opgeven. Het is een oerwet van het politieke bedrijf: je moet met genoeg zijn, en je moet het lang en vaak zeggen.
Je moet dus – om een modieus woord te gebruiken – een goed verhaal hebben. En dat is het punt. Want wat is je verhaal als je (m.i. terecht) fulmineert over buitenproportionele bonussen en managerslonen, en tegelijk een van de eigen boegbeelden 3 miljoen euro kan ‘cashen’ als ‘bierbonus’? Het zal naïef zijn, maar wat doe je met 120 miljoen frank?
Wat is je verhaal als je tegen een systeem fulmineert dat je zelf blijkt te gebruiken om een en ander ‘fiscaal te optimaliseren’? Wat valt er nog te zeggen als de financiële poot van de arbeidersbeweging - vindt u dat ook een bijzonder vreemde woordcombinatie? Is dat niet zoiets als de antiklerikale vleugel van de katholieke Kerk ? - bijzonder inhalig blijkt te zijn geweest als onderdeel van het (met recht en reden verfoeide) casinokapitalisme? Hoe leg je uit dat je wel de winst hebt binnengehaald maar dat je, als het misloopt, de rekening doorschuift naar anderen, als je tegelijk ook nog eens laat weten dat je nog ‘voldoende reserves’ hebt? Is er ook nog een reserve aan verontwaardiging en rechtvaardigheidsgevoel?
Ik heb het van iemand die vorig jaar mee is opgestapt in de 1 mei-stoet: in de mooie stad A worden in sommige straten tribunes gezet om de 1 mei-stoet te volgen, maar niemand komt kijken, de tribunes blijven leeg. Zal dat iemand verbazen?
Mooi om zien is hoe de liberalen 1 mei opeisen als ook hun feestdag. Dat is de bevestiging van wat iedereen ziet die kijkt: het verschil tussen rood en blauw is bijna weg. Het interview van Quickie in Humo was daar de ultieme bevestiging van. Zo hard zelfs dat de Grote Leider uit Gent in de 7de Dag een en ander moest komen rechtzetten. De liberalen hebben wél nog een verhaal, zei hij. En toen sprak hij woorden die net zo goed uit de mond van een socialist konden komen…
A propos… 1 mei gaat ook voor mij over hoe goed en beschaafd het is om in een gemeenschap te leven waarvan de leden voor elkaar zorgen; 1 mei gaat over het vaste voornemen om ons beschavingspeil op dat punt niet te laten zakken. Maar in een verander(en)de wereld, zijn daarvoor nieuwe recepten nodig.
Een van een superkapitalist als Warren Buffet bijvoorbeeld. En zijn pleidooi voor absolute vereenvoudiging van de belasting, waardoor een eind wordt gemaakt aan die wraakroepende ontsnappingsmechanismen die zolang ze bestaan ook zullen worden ge/misbruikt. Zoals het brugpensioen.
Of misschien moeten we op 1 mei een pleidooi houden voor meer (ja, meer) maar andere migratie. Een migratiebeleid – om heel concreet te zijn - à la Canada, waar ze wel de deur openzetten voor wie komt werken, voor wie actief wil bijdragen tot de samenleving, voor de win-win.
Dat is een totaal ander verhaal dan de eis om 10 % opslag voor de minimumlonen. Daar wordt echt niemand beter van. Het is hooguit de illustratie van een van de betere zinnetjes van Winston Churchill: the inherent virtue of socialism is the equal sharing of misery. Hoog tijd dat 1 mei over iets anders gaat.
Vrienden
25 april 2012
Er zijn van die mensen die zich vriend noemen, maar niet bellen als die vriend door eigen stomme schuld diep in de nesten zit. Anderen spreken over rivalen, tegenstrevers, vijanden zelfs, maar bellen die wel; om mekaar..
Er zijn van die mensen die praten over vriendschap. Anderen beoefenen de vriendschap. Zonder veel woorden.
Er zijn van die mensen die als het uitkomt niet meer weten of iemand hun vriend is of niet. Ze zeggen dat niet aan hun vriend/ex-vriend, ze zeggen dat aan de hele wereld.
Er zijn van die mensen die makkelijk het woord 'gruwelijk' uitspreken. Ze lijken het verschil niet te zien. Het verschil met Dutroux, Van Temsche, het ongeluk in de tunnel. Dat, en helaas zoveel meer, was gruwelijk. Losse handjes en een grote vuile muil, zelfs jaren volgehouden, dat is erg, en niet te dulden. Niet gruwelijk.
Er zijn van die mensen die verondersteld worden helikopterzicht te hebben. Ze blijken bijziend, en niet bestand tegen wind.
Er zijn van die mensen die vriendschappen opzeggen op televisie.
Er zijn van die mensen waar je beter niets mee van doen kan hebben. Te mijden. Zoals sluipschutters.
Persbericht N-VA: “Nog altijd niet begrepen”
05 april 2012
Het kartel Groen-SP.A blijft lakse OCMW-aanpak verdedigen
De van morgen gepubliceerde cijfers over het verschil in activeringsbeleid tussen Gent en Antwerpen spreken boekdelen: Antwerpen zet een kwart van alle leefloners aan het werk; in Gent is dat vijf keer minder. Met 5,74 % leefloners in een zogeheten activeringstraject haalt Gent de laagste score van alle Vlaamse centrumsteden. Die doen het gemiddeld drie keer beter dan Gent.
Voor N-VA-Gent bevestigen die cijfers wat elke Gentenaar al lang weet/ziet: wie een uitkering wil en voor de rest wil gerust gelaten worden, die moet in Gent zijn. In Antwerpen lijkt het erop dat ze helpen wie aan de slag wil, in Gent doet het er niet toe. Dat de toelage bovenop het leefloon in Gent gemiddeld lager is dan in Antwerpen, zal men er dan maar bijnemen. Dat is tenslotte maar een extraatje. Veel belangrijker is dat men in Gent geld krijgt schoon in het handje, en dat men verder niet wordt verontrust. Vandaar ook het zo fel besproken aanzuigeffect.
Lijsttrekker Siegfried Bracke: ‘Dat bewijst eens te meer dat de liberale OCMW-voorzitter Versnick heeft laten betijen. Dat bewijst dat ook hier de socialisten de baas zijn, met alle gevolgen van dien voor de draagkracht van de stad. Gent is recordhouder in leefloners; kijk naar het budget van het OCMW, en je weet genoeg. Dit is een regelrechte bedreiging voor het sociaal weefsel van de stad.’
Maar nog veel meer verontrustend voor de Gentenaars zijn de verklaringen van Groen-kopstuk (en naar verluidt kandidaat OCMW-voorzitter)in De Ochtend op Radio 1 . Als hem wordt opgemerkt dat men in Antwerpen niet alleen meer mensen aan het werk zet, maar dat men er ook ‘strenger is aan de toegangspoort’, zegt Holemans dat hij daartegen is. De poort moet met andere woorden nog makkelijker open worden gezet. Net als zijn partijgenote Elke Decruynaere aarzelt Holemans geen seconde om het Antwerps beleid te veroordelen, en onwettig te noemen. Voor Groen moeten er meer mensen door het Gentse OCMW worden opgevangen, met meer geld ook.
Siegfried Bracke: ‘Ik moet Groen bij wijze van spreken danken om zoveel duidelijkheid. De Gentenaars weten nu wat ze mogen verwachten als ze SP.A-Groen stemmen: meer en beter betaalde leefloners, die vooral rechten hebben en geen plichten, en die voor de rest ongemoeid worden gelaten. Als de socialisten al ooit de bedoeling hadden om lessen te trekken uit de fouten uit het verleden, zal Groen hen in hun kartel wel op het rechte (linkse) pad houden. Blijkbaar hebben ze het nog altijd niet begrepen’
De N-VA staat voor een totaal ander beleid. Siegfried Bracke: ‘Ik zie niet in waarom wij in Gent niet zouden kunnen doen wat ze bij voorbeeld in Rotterdam doen: daar krijgt binnenkort niemand nog een leefloon als die in ruil niets doet voor de samenleving.’ Bracke verwijst ook naar een stad als Mechelen. ‘Daar heeft men de toelage bovenop het leefloon gewoon afgeschaft. Gevolg? 30 % minder leefloners.’
De N-VA wil een écht sociaal beleid, waar mensen die écht in de problemen zitten beter geholpen worden dan vandaag; een beleid dat weet dat als iemand één euro krijgt van de gemeenschap, er iemand anders voor die ene euro ook heeft moeten werken. Een beleid waar de stad als regisseur in het migratie- en asielbeleid haar rol speelt in een geest van verantwoordelijkheid.
Zie: http://www.radio1.be/programmas/de-ochtend/het-ocmw-beleid-van-gent
Kordaat is niet hetzelfde als asociaal
28 maart 2012
Kijk, kijk, kijk. De dingen veranderen. Te traag, maar toch. Ik ben er zeker van dat de kop van De Standaard van eergisteren tot voor kort niet zou hebben gekund. Nog maar vier op tien migranten werken, zou een jaar of twee terug door de redactie zijn afgevoerd als Vlaams Blok-praat.
Maar niets is zo sterk als de werkelijkheid. Overalrijpen de geesten. Ons feitelijk open grenzen-beleid zal onze welvaartsstaat finaal op de klippen doen lopen. In veel steden zie je dat zo voor de eigen ogen gebeuren. De beste socialisten (ook zij) raken uiteindelijk van hun paard gebliksemd, maar anderen denken: als er geen proletariaat meer is, laten we het dan invoeren…
Maar nu staat dus in de krant wat iedereen al weet: de arbeidsparticipatie van allochtonen – wat een afschuwelijk woord ! - is gering. En eerder bleek uit Europees onderzoek dat de loonkloof tussen allochtonen en autochtonen nergens zo diep is als bij ons. Idem in het onderwijs. Anders dan in Groot-Brittanië bijvoorbeeld, waar gebleken is dat de tweede generatie migranten beter Engels spreekt dan de autochtonen…
Onze cijfers ogen dus alles behalve fraai, maar nog altijd is de klassieke respons bij socialisten en groenen bij uitstek negatief: het is de fout van de werkgevers (en in ondergeschikte orde: het onderwijs). Denk ook aan de hoofddoek in de HEMA of bij Schoenen Torfs.
En toch: the times they are changing. De strengere wet op de gezinshereniging (totnogtoe het grootste migratiekanaal), hij werkt. De wet over het minder makkelijk toekennen van leeflonen, idem. En Europa (gelukkig dat dat er is !) dwingt meer deuren open te zetten voor wie komt werken dan voor wie centen komt halen. Want België is ook hier rode lantaarn: amper 2 % van de mensen die binnenkomen (vorig jaar 160.000 man) zijn (hoog) opgeleid.
Vanzelfsprekend moeten steden in deze hun rol spelen. Ze zijn dé regisseurs op het terrein; ze zijn een schakel in de keten. Zij staan aan de poort, en wie daar goed toekijkt, kan wie binnenkomt des te beter helpen. Sommigen doen dat goed. In Antwerpen heeft Monica De Coninck geprobeerd van het OCMW een springplank naar integratie te maken (niet alle socialisten zijn conservatief). In Mechelen zijn een aantal extra toelagen voor leefloontrekkers geschrapt: hun aantal zakte op slag met 30 %.
Met spijt in het hart moet ik over Gent zeggen dat er verhoudingsgewijs nergens meer leefloners zijn. Twee op drie van die leefloners zijn niet-Belgen. Het activeringsbeleid bestaat er, maar het werkt niet of het is niet kordaat genoeg.
Wat dan wel? De good practice bestaat, niemand hoeft het warm water uit te vinden. Intensieve begeleiding, taallessen en opleidingen, maar ook: wie niet meewerkt wordt geschorst. En dan zie je het verschil: in Antwerpen worden in de taalles onwettige afwezigheden niet getolereerd. In Gent is op 70% van de lessen (fysiek) aanwezig zijn genoeg. En wie finaal geen Nederlands kent (nochtans de hefboom naar werk), die krijgt een tolk.
Daar bovenop, en kijkend naar de toekomst, heeft het Gentse roodgroene kartel de neiging om zich te gedragen als het dorp van Asterix en Obelix: een progressieve oase in een “verrechtsend” Vlaanderen en Europa. Elke Decruynaere, de nummer één van Groen op de kartellijst met de SP.A, is duidelijk: alleen Gent gaat correct om met nieuwkomers; in Antwerpen zijn het met andere woorden rechtse zakken.
En het klopt: de combinatie van socialisten en groenen dreigt morgen nog meer dan vandaag van de Gentse aanpak ‘iets apart’ te maken. In oktober moeten de kiezers dat weten.
En de voorbeelden dienen zichzelf aan: het voorstel om het leefloon in te trekken van ouders met spijbelende kinderen, is gisteren à la minute door de socialisten afgeschoten als radicaal en asociaal. Ten onrechte. Net in het belang van die kinderen, om hun recht op onderwijs te garanderen, moet je de ouders aanspreken op een gevoelig punt: hun portemonnee.
Dat is dus niet eens iets terugvragen voor wat men krijgt van de gemeenschap. Dat is opkomen voor fundamentele kinderrechten. Het is verbazend dat groenen en socialisten daar tegen zijn. Of hoe progressieven feitelijk conservatieven zijn, en omgekeerd.
Iets terugvragen voor wat men krijgt is overigens de normaliteit zelve. In Rotterdam (bestuurd door de PvdA) moeten alle leefloners aan de slag, d’office.
Groen en SP.A noemen dat de race to the bottom. Ik niet. Het is de normale reactie van wie bezorgd is om onze welvaart. Iemand die weet dat mensen warm en solidair zijn, als het tegelijk just is. Iemand die hoopt dat zijn kleinkinderen ooit nog gaan vragen: allochtonen, wat is dat?
Mijnheer de Eerste Minister,
22 maart 2012
Mijnheer de Eerste Minister,
Als ik hier sta om u te interpelleren dan is dat omdat mijn fractie en ik bezorgd zijn om wat u met dit land en met het bestuur ervan aan het doen bent. Maar die bezorgdheid belet niet dat ik u in eerste instantie moet complimenteren: u hebt in alle openheid en transparantie opnieuw de allerplatste politieke benoemingen ingevoerd. Zonder schroom. Zonder meer.
In Vlaanderen hadden we gehoopt dat dit iets was van de vorige eeuw, maar dat was kennelijk zonder di Rupo gerekend. Het is intussen duidelijk: als er oude vormen en gedachten kunnen worden ingevoerd, dan staat u op de eerste rij. U zou anders geen socialist zijn, denk ik vaak. Maar dit geheel terzijde.
U doet met die politieke benoemingen zelfs niet de moeite om de schijn op te houden. Als er bestuurders moeten worden aangewezen bij Dexia en een headhunterbureau heeft een lijstje gemaakt waar helaas niemand op staat die u ziet zitten – versta van uw eigen partij – dan zegt u gewoon dat dat lijstje niet telt. Het is kennelijk de kleur, en alléén de politieke kleur die bepaalt wie uit naam van alle Belgen de staatsbank mag besturen.
Dat daar iemand bij is die tegelijk ook in de FSMA zit, iemand die én een bank bestuurt, én het bankbestuur moet controleren, tant pis, het is een socialist. Punt uit.
U aarzelt ook niet om instellingen te verlammen omdat u er met uw politieke benoemingen niet uitkomt. Onkelinx blokkeert Quickie, lezen we, en vice versa; de CVP twijfelt tussen Brussels Airport en Belgacom, dat is het bekende enerzijds, anderzijds. Iedereen is in deze zichzelf, maar integraal ten koste van elke vorm van goed bestuur. Dit is gewoon Kafka.
Maar Kafka is ingewikkeld, zeker met zes partijen die allemaal moeten worden ‘bediend’. En dus heeft u een tabel gevraagd, met naar verluidt (en dat wordt ook niet ontkend) 45 of 46 topjobs, en per stuk ook wie ze bezet, wie ze claimt, enz… Het wordt een benoemingenkadaster genoemd. Het getuigt over hoe u naar de wereld kijkt.
Want stel dat daar bij die zittende overheidsmanagers, stel dat daar een bekwaam mens bij zit, hoe denigrerend is het niet om te worden gereduceerd tot een partijpolitieke aangehorigheid? Een normale organisatie evalueert mensen op prestaties en resultaten; niet op de partijkleur.
Ik ben natuurlijk voor u een beetje streng. Maar u heeft hier natuurlijk medeplichtigen. Ook aan Vlaamse kant, voor alle duidelijkheid. Hun reacties verschillen. Er zijn er die zwijgen en incasseren. Er zijn er die incasseren en er nog een uitleg bij verzinnen ook.
Mensen die plots een uitleg beginnen over langer werken. Omdat ze toevallig iemand willen benoemen die eigenlijk te oud is om nog benoemd te kunnen worden. En vandaar…
Er is er zelfs een die dat verdedigt, met als argument: de diversiteit in de administratie, en dat was niet bedoeld als vorm van zwarte humor. Dié invulling van diversiteit eindigt onvermijdelijk in de gegarandeerde aanwezigheid van onbekwame managers, kwestie van ook de rechten te garanderen van de dommeriken.
Dat komt allemaal omdat u uit Bergen komt. En u heeft er bijgevolg geen idee van dat IN VLAANDEREN uw kadaster van politieke benoemingen wordt geassocieerd met ongeveer al het slechte wat politiek ook maar kan betekenen.
Maar ik begrijp dat u zich daar niet aan stoort. Dat is dan maar het probleem van CVP, VLD en SP.A. U heeft die echt wel goed vast.
Laat ik u heel concreet een aantal vragen stellen; een aantal ervan zijn in Vlaamse ogen waanzinnig, maar u dwingt mij:
- Zijn er overheidsmanagers die zullen worden aangewezen omdat ze gewoon bekwaam zijn, maar zonder politieke kleur?
- Zo ja, is dat dan een zevende partij van de coalitie? En hoeveel procent krijgt die dan van de benoemingen?
- Hoe is overigens de procentsgewijze verdeling tussen die zes partijen? Welk systeem volgt u? Werkt u met quota?
- Wat doet u als blijkt dat de meest bekwame mens behoort tot een oppositiepartij? Ik zeg maar wat: bvb tot groen? Of krijgt die partij dan extra fractiemedewerkers?
- Wat wordt er eigenlijk van een politiek benoemde manager verwacht? Wat moet die doen in ruil? Of omgekeerd: wat krijgen de partijen terug in ruil voor die benoeming?
- Ligt uw kadaster van politieke benoemingen ter beschikking van de leden van deze Kamer?
Ik kijk uit naar een gedetailleerd antwoord op mijn vragen.
Over geheugen, over kritische zin, en een Torfske als toemaatje
06 maart 2012
In mijn lange leven als journalist heb ik gemerkt dat den ouderdom ook voordelen heeft. Minstens één: geheugen. Het gevolg van een tijd lang rondlopen. Het maakt het leven makkelijker; je hoeft minder op te zoeken. Het is ook waarom je specialist wordt genoemd. Het is wat je trouwens ter beschikking moet stellen. Op vraag van jongere collega’s hield ik op de redactie ‘opa vertelt’-sessies; altijd lachen was dat.
Ik moest daaraan denken bij die overtrokken heisa gisteren over de precampagne van de N-VA. Niet dat ik het over Luc Van der Kelen wil hebben. Ik heb toen ik nog lang geen politicus was, meerdere keren publiek gezegd dat de man te vaak speler wil zijn, en daardoor journalistieke kwaliteit verliest. De Laatste Nieuws-lezers zeggen trouwens vandaag in de eigen krant hetzelfde.
Maar ik ben wel stom verbaasd hoe zo’n uitval wordt gevolgd, vergroot, verspreid. Het idee dat men dat doet omdat het nu eenmaal om de N-VA gaat, is te onjournalistiek om als argument te gebruiken. Ik verwerp dat. Maar tegelijk kan ik er niet om heen dat in dit geval alle kritische zin kennelijk verloren gaat. Want wat zien ik?
Als wordt gelanceerd dat de koning denkt aan troonsafstand, maar dat hangt af van het verkiezingsresultaat van de N-VA in oktober 2012, neemt ongeveer iedereen dat over. Zeker als de eeuwige Herman De Croo dat bevestigt. (Mijn ervaring als journalist is dat hij uit die sfeer altijd alles bevestigt, om de indruk te wekken een insider te zijn; de mensen hebben dat graag)
Maar is er op dat moment iemand die de bedenking formuleert dat in oktober 2012 alleen maar de gemeenteraden worden verkozen, en dat dat, anders dan ’s Konings gedacht, met 2014 niets van doen heeft? Dan maakt – zoals de vorst - de N-VA die link en ho maar!
En er is nog. Ik lees vandaag op verschillende plaatsen zeer juiste analyses over voorzichtigheid in de beleidsdaden, omdat dit land altijd op campagne is. En er wordt (terecht) ook verwezen naar de sociale verkiezingen. Geen hond die opmerkt dat dit een onzindelijke redenering is …
Vandaag lees je dus wél, uit de pen van professoren, dat alle partijen, van welke kleur ook, altijd de nationale strijd hebben verbonden met de lokale verkiezingen. Tja… Ik heb geen professoren nodig om dat te weten; ik heb dat namelijk talloze keren zelf meegemaakt. Gisteren dacht ik: is er nog iemand met geheugen? Of gewoon, kritische zin?
Kennelijk komt die dus alleen maar de dag nadien. En nogal fors. Maar dat wordt dan niet verspreid, vergroot, gevolgd; het wordt zelfs niet vermeld. Dan gaat het ineens… over iets anders.
Dat belet niet dat in een editoriaal van een andere krant het verwijt aan de N-VA zelfs hypocriet wordt genoemd. En daar is de conclusie dat die lokale verkiezingen voor IEDEREEN van tel zijn. Dat weet toch iedereen, denk ik dan. Hoe jammer voor de journalistiek dat gisteren daar blijkbaar niemand opkwam. De kraan openzetten, tot daar. Maar kijken naar wat er uitkomt, is natuurlijk niet verboden.
Trouwens. Nihil novi sub sole, in dat verband. Nu komt opa vertelt. Ik herinner mij verkiezingsavonden waarbij hij/zij die bij de lokale verkiezingen had gewonnen, er een algeheel teken in zag voor zijn/haar partij. En wie verloren had, zei dat die verkiezingen over iets anders gingen. Tot zover niets aan de hand, maar gek genoeg verschilde dat soms al naar gelang van het zeer specifieke resultaat van de plaats waar het interview plaatsvond… Het was altijd bijzonder geestig om de betrokkenen op die ongerijmdheden te wijzen… En moeilijk was dat niet; gewoon wakker zijn.
En nu een Torfske . Ik mag dat ook. En als ik het niet mag, dan doe ik het toch.
Bart De Wever moet maar eens goed luisteren naar opa. Stop aub met verklaringen over wat je gaat doen in 2014. Het is niet omdat er in één (tamelijk bizar) stuk gesproken wordt over opstappen uit de politiek, dat je, vanuit een soortement theoretische denkoefening, dat dan ook maar als mogelijkheid moet bevestigen. Dat is ijdel. Niemand kan daarover ook maar één zinnig woord zeggen, ook, zelfs BDW niet.
De Wever is op dat punt trouwens lang niet de enige. Weet ik veel wat ik in 2013 ga doen. Dat hangt af van de Gentse kiezer, en van wat de leden van mijn partij willen (in die volgorde). Idem met Bart en zovele anderen, in zovele andere partijen. Allen hebben ze de plicht naar de kiezer en daarna naar hun partij te luisteren. En partijlid Bracke laat alvast aan de voorzitter weten: je moet er niet aan denken om je na 2014 weer volop aan het historisch onderzoek te wijden. Hoe jammer ook voor de historiografie…
Maar ik ben gerust. De politiek zit De Wever dermate in het bloed, dat het einde van zijn politieke loopbaan er maar zal komen als er niemand nog voor hem stemt. Dat moment kan ooit wel komen. Maar ik zie het nog niet.
De Panos-reflex
16 februari 2012
In De Ochtend heeft (de allerbeste radioreportagemaker van het moment) Lauwke Vandendriessche laten horen waar het in Griekenland en in Europa (en dus ook bij ons) écht over gaat. Ik heb zelden zo’n simpel alarmsignaal gehoord; zelden zulke snijdende kritiek op ons wijd verbeid status quo-denken. Het is een must, die reportage[1].
Kort gezegd: Panos is een jonge ingenieur die met vrouw en kind Griekenland verlaat, emigreert naar Canada. Zijn ouders vragen hem om te blijven; Canada is zo ver, en het is er koud. Maar Panos vertrekt. In Griekenland en in Europa, zegt hij, is geen toekomst meer. Tja…
Ik vrees dat dat hét punt wordt. Is er hier (Griekenland, maar nadien andere zuiderse Europese landen; België is daar helaas ook bij) nog ruimte voor welvaart?
In die zin was ook de Terzake-reportage[2] over de bijeenkomst van een groot aantal bedrijfsleiders zeer revelerend. John Rambo Crombez was daar langs geweest: na afloop bleek uit een ter plekke gehouden peiling dat de sfeer onder nul was gezakt. Reactie JR Crombez? ‘Dat is normaal…’ JR zag niet direct een probleem…
Dat heet ontkenningsgedrag, het typeert de socialisten ten voeten uit. En inderdaad, net omdat we met een door de socialisten gegijzelde regering zitten , is ons risico om de Griekse weg op te gaan des te reëler. Per slot van rekening is het Griekse frauderen van de rekeningen niet zoveel verschillend van ons ontkennen van de werkelijkheid.
Dat Grieks probleem heeft veel minder met de bankencrisis van doen dan met wantrouwen ten gronde in het ‘systeem’, de democratie. In Griekenland hebben diegenen die de democratie bezetten (merk op dat ook daar ongeacht de partij politieke dynastieën een zeer bekend fenomeen zijn) ervoor gezorgd dat die democratie geen problemen meer oplost, maar ze net veroorzaakt. Ook in Griekenland heeft belasting betalen niet zoveel zin omdat, zoals bij ons, iedereen weet/denkt dat dat toch niets oplevert. Belasting betalen doen alleen zij die niet anders kunnen, maar de geringste kans om die belasting te ontlopen – zie De Leeuw – wordt benut. Zonder enige morele consideratie.
En dat is logisch, want er is geen value for money. Wat voor zin heeft het als je weetdat je in ruil voor je gegeven geld niet zoveel terugkrijgt. Hier speelt rechtvaardigheidsgevoel, pur et simple.
Fiscaal specialist Michel Maus heeft daarover deze week lucide dingen gezegd. Om rechtvaardig te zijn, moet het systeem versimpelen, en kunnen de tarieven verlagen (want velen die nu géén belasting betalen, betalen op dat moment wél) . Wat ik zeker als journalist aan Maus zou vragen, is: ziet u dat (met deze regering) gebeuren? Maar die vraag ben ik nergens tegengekomen.
In De Morgen lezen we wel: “Ik ben aan de slag gegaan als expert op het kabinet van staatssecretaris voor Fraudebestrijding John Crombez (sp.a). Maar na anderhalve maand heb ik de handdoek in de ring gegooid” Want “ik had al snel de indruk dat men te agressief te werk wilde gaan. Er bestaat ook zoiets als de rechtsbescherming van wie door de fiscus onder vuur wordt genomen.“
U leest het goed. Maus stelt dus vast dat de onrechtvaardigheid van het systeem dreigt vervangen te worden door andere onrechtvaardigheid, zeg maar willekeur. Want JR Crombez geeft wel toe begrip te hebben voor mensen die frauderen (ze hebben de keuze tussen dat en het faillissement), maar de vraag is dan: wie bepaalt waar dat begrip eindigt? Wie bepaalt waar wordt binnengevallen, en waar niet? Ergens een anonieme ambtenaar? Of nog erger: JR Crombez zelf?
De Grieks-Europese crisis leert twee dingen: staten kunnen wél failliet gaan. Dat is anders dan jarenlang gedacht, en vandaar ook de vele leningen, zelfs toen men al lang wist dat Griekenland zijn boekhouding vervalste. En een nog belangrijker les is dat niet alleen de economie of de cijfers bepalen of het met een land goed gaat of niet. Bepalend is de gezondheid van het politiek, sociaal, economisch weefsel. Let out. Kijk naar Zwitserland, het enige land dat ons voorafgaat in loonkosten. Maar daar is ook een overheidsbeslag van geen 30%. De welvaart die daar gegenereerd wordt door de uithangborden vindt zijn weg naar de rest van de Zwitserse samenleving.
Helaas kunnen wij dat dus niet zeggen. Bij ons squeeze-t men de middle, blijft men de citroenen uitpersen. En dan worden mensen slim. Lincoln wist dat al. You may fool all the people some of the time, you can even fool some of the people all of the time, but you cannot fool all of the people all the time.Ultiem keren ze zich af, en ze vertrekken. Het is de letterlijke invulling van Verhofstadts ‘uit de staat treden’ uit zijn Burgermanifest.
Helaas doet de partij van bovenvermeld auteur driftig mee aan het uit de staatjagen. Ook door belastingen – Maus wijst op parallellen tussen België en, jawel, Griekenland – die ofwel niet worden geïnd wegens ontdoken en/of ontweken, ofwel worden ze wél geïnd (bij diegenen die er niet van tussen kunnen) maar worden ze nadien totaal ondoelmatig gebruikt. Finaal keert iedereen zich daar van af. Te beginnen met de slimsten, snelsten, besten.
Zoals Panos. Die het wel zal maken in het koude Canada. Ik wens hem veel geluk. Al is dat doodjammer natuurlijk voor wie achterblijft. Panos had met zijn talenten zonder twijfel Griekenland vooruit kunnen helpen. Helaas dus… Weldra vinden we overal in de wereld talloze talentrijke ondernemende Grieken, behalve in Griekenland.
En dat zou allemaal nog zo erg niet zijn als nog niet zo lang geleden een twintiger die mij ongelooflijk dierbaar is, mij vroeg: wat doe ik het best, hier blijven of vertrekken? Ik heb geantwoord: ge moet blijven. Maar ik weet niet zeker of ze altijd doen wat vader zegt.
Tweets
07 februari 2012
Twitter is interessant. Af en toe verneem je iets wat je nog niet wist, soms is er een echte discussie, vaak is het om te lachen. De rest van de keren is het gewoon… wat het is. Als ik naar aanleiding van mijn N-VA-lijsttrekkerschap in Gent ene Albert van België lees met “Zolang @sthbracke geen burgemeester van Laken wordt, is alles in orde”, dat vind ik dat geestig.
Maar het leukst vond ik “de gentenaars vragen van u dat ge ergens anders gaat wonen, Siegfried” van iemand die mij totaal onbekend is, maar uit andere tweets leid ik af dat de betrokkene niet echt aan onze zijde staat; ze is geen fan, ze staat aan de linkerzijde. Tja, we kunnen niet alles en iedereen winnen..
Toch is dit geestig, omdat dat ene zinnetje tegelijk typerend extreem-rechts en typerend links is. Dat is er nu net zo leuk aan. Want dit is enerzijds het bekende Aanpassen of Opkrassen, van een partij waarmee ik niets van doen wil hebben, maar komend uit.. een onverwachte hoek waarmee ik evenmin iets wil te maken hebben.
Ik zie mij trouwens al vertrekken/terugkeren. Waar naartoe? Naar de velden buiten de stad? Om er handenarbeid te doen? En als ik weg ben, wordt dan mijn huis opgeëist, en toebedeeld aan een door het regime aanbeden gelijkekansen-bewoner? (Het is een idee om de woonproblematiek op te lossen…)
En net voor ik vertrek, krijg ik dan ook een merkteken ingebrand? Kwestie van niet stilletjes te kunnen terugkeren, en alsnog mee te doen aan die verrekte verkiezingen…
Dit is de WIJ-ZIJ, die Hugo Claus ook zo handig weet te gebruiken in het onvolprezen De Geruchten. Dit is een variant ook op het bekende ‘Wij zeggen wat U denkt’, wat, om het even door wie dat wordt uitgesproken, altijd betekent: wij zeggen wat u behoort te denken.
Ik lach daarmee. Veel meer is daar ook niet mee te doen. Moeten we vooral allemaal blijven doen, ook met onszelf. Ook de komiek Bert Kruismans moet meer lachen. Ik doe dat ook met hem, zelfs en meestal als hij niets grappigs vertelt.
Ik kan trouwens heel goed begrijpen dat Bert (ik beluister elke maandag zijn Café Serré op RTBF-radio) zegt wat zijn publiek graag hoort. Maar zelf moet hij natuurlijk wel kritisch en alert blijven. Helaas… Toen in De Rechtzetting (laatste bladzijde van De Morgen waar ter verstrooiing van de lezer allerlei berichten worden verzonnen) werd gemeld dat ik voor de regionale televisiezender AVS een talkshow ging doen met daarin gesprekken met politieke tegenstanders, schoot Bert op Twitter uit zijn krammen. Maakte de vergelijking met Poetin en Berlusconi. Tja…
Komt ervan als de gedachten niet meer geheel en al vrij zijn. Dan is het écht om te lachen.
PAUVRE HOMME EN SA MAISON EST ROI
26 januari 2012
Vooraf : fraude kan/mag niet. Punt. Moet met wortel en tak worden uitgeroeid. Punt.
Twee vragen blijven dan over: hoe pak je dat aan? En welke middelen zijn daarbij toegelaten? En daar gaat het over. Ik viel van mijn stoel toen ik las dat John Crombez domiciliefraude gaat bestrijden via nutsbedrijven. Ik viel van mijn stoel omdat ik – zoals bekend ex-sociaal-democraat, en zelfs trotsig dit te wezen – een vorm van socialisme zie toeslaan die me absoluut niet zint, waarvan ik zelfs bang word. Ik viel van mijn stoel omdat ik diep doordrongen ben van de democratische waarden uit de Verlichting, en daar door niemand laat aan foefelen. Door de Kerk niet, de Islam niet, de socialisten niet (merkwaardig rijtje…).
Ik wil geen schandpalen met foto’s van bankiers op belastingbrieven, en ik heb geleerd ‘pauvre homme dans sa maison est roi’. De overheid moeit zich niet in huis, tenzij er (vanzelfsprekend) strafbare feiten worden gepleegd.
Maar dat is dus buiten John Crombez gerekend, de Soeslov van Oostende. Toen ik nog journalist was heb ik hem na een tv-optreden een sms gezonden met daarin de opmerking dat hij weliswaar veel talent had, maar mij teveel deed denken aan een rekenmachien. Ik begrijp nu pas waarom: ideologische verdwazing. Want laten we nu eens doordenken op die controle via de gas-, water- en elektriciteitsrekening.
Het idee is dus dat je via die meters kan zien dat er in huis A, een sociale woning bvb, niet vier mensen wonen, maar één. Of omgekeerd. En omdat de gezinssamenstelling mee bepaalt waar je (aan uitkeringen) recht op hebt, wordt daarover wel eens gelogen. En via de meters en via bvb Eandis kent Crombez dan de ware toestand.
Ik vind dat een gruwelijke gedachte. Ik vraag me af waar Eandis (tenzij in strafonderzoeken) het recht vandaan haalt om de privacy van potentieel iedereen te schenden. Hallo, privacycommissie? Wakker worden aub, hier staat een en ander op het spel.
Is dan het eerste slachtoffer van Crombez de Low Impact Man? En met hem alle anderen die zuinig zijn? En komt er dan later nog een extra belasting op teveel verbruik? Waar is de drempel? Wanneer verbruik ik genoeg, en wanneer teveel? En zal Crombez in een en dezelfde moeite toch ook maar eens laten kijken naar het verbruik van politieke tegenstrevers? Kan nuttige en bruikbare info opleveren…
Ter zijde: in Cuba (en socialisten plegen dat een tof land te vinden) laten ze het water gewoon lopen. Kapotte kranen worden ook niet gerepareerd. Waarom? Water is er gratis. El pueblo unido is slim.
En in een ander buitenland haal ik meteen ook een ontwijkingsmechanisme voor de methode Crombez, met dank aan Tom Boonen en aan Monaco. Om te voorkomen dat het belastingparadijs een spookstad wordt waar niemand echt woont, worden ook daar de meters gecontroleerd. Gevolg? Wie er niet is zorgt er middels timers voor dat er toch voldoende water, elektriciteit.. wordt gebruikt. Via domotica kan je dat zelfs van thuis! En de kost van het verbruik weegt vanzelfsprekend niet op tegen het belastingvoordeel. Les richards, ze zijn slim.
Net zoals bij fiscale fraude is er ook hier maar één oplossing: totale vereenvoudiging van het systeem. Hoe complexer, hoe meer achterpoortjes. Dan is er rechtvaardigheid en transparantie. Wat Crombez, en met hem de hele regering, aan het doen zijn is de complexiteit ongemoeid laten, en de wet ‘verduidelijken’ (sic). En onder dat mom zetten ze en passant een paar waarden opzij.
En dat zou nog niet eens zo erg zijn als ze dat niet konden doen met o.m. de steun van de Open VLD. Alsof die niet meer weten dat de waarden waarvoor ik hier in mijn pen kruip liberale waarden worden genoemd.Quickie zal het weinig uitmaken: hij is aan zijn achtste of negende jaar ministerschap toe, heeft altijd geweten aan welke kant de wind zat.
Ik moet bij ongeveer elke regeringsmaatregel de laatste tijd té vaak denken aan dat bekende zinnetje uit de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring: whenever any Form of Government becomes destructive, it is the Right of the People to alter or to abolish it. Tja..
Le PS ne se gêne pas…
12 januari 2012
Je kan de PS veel verwijten, maar niet dat ze niet vrank hun gedacht zeggen. Over de tweetaligheid van topambtenaren: geen sprake van. Zo ook Paul Magnette over Europa. Na de felicitaties aan het adres van de 'democratisch gekozen' leider Kabila, zijn er vandaag striemende verwijten aan het adres van eurocommissaris Olli Rehn. Wie is die Olli Rehn, vraagt Magnette zich af. Heeft iemand daar voor kunnen stemmen?
Olli is de man die Steven Vanackere tutoyeert, en de Belgische regering opdroeg twee miljard extra te besparen, of 1 miljard buffer te bevriezen. Wat de Belgische regering vervolgens ook prompt deed.
Dat was al niet naar de zin van Laurette Onkelinx. De ambtenaren van de commissie konden niet goed tellen, vond ze. Helaas bleek dat weekend dat ook de ambtenaren van de kanselarij al eens administratieve foutjes maken...
Magnettes argument ten gronde is dat als iedereen tegelijk op zijn geld gaat zitten, dan drijven we onze economie voor 15 jaar in een recessie. Hij verwijst daarvoor onder andere naar economen als Paul De Grauwe. En dus moeten we de teugels maar vieren, vindt Magnette.Tax and spend.
Alleen is dat helemaal niet of niet helemaal wat De Grauwe zegt. Sterke landen als Nederland en Duitsland, die moeten hun economie stimuleren en de teugels vieren (en zo de zwakkere landen zuurstof geven om door export naar de sterke landen weer te groeien). Maar de Olijfzone, die moet wél besparen... En de structurele hervormingen waarvan socialisten als Magnette nachtmerries krijgen, die moeten ze daar onverkort doorvoeren.
Nog ten gronde heeft Magnette over Olli Rehn op één punt gelijk. Niemand van ons heeft voor die man kunnen stemmen. Daar is een enorm legitimiteitsprobleem. Alleen heeft ook geen enkele Vlaming voor Di Rupo en Magnette gestemd. Hun legitimiteit is bijgevolg niet groter dan die van Rehn en Barroso.
Maar de uitspraken van Magnette hebben dus wel het voordeel van de duidelijkheid. De economische politiek van de PS is verantwoordelijk voor 50 jaar recessie in Wallonië. En toch blijft die partij Vlaanderen en Europa de les lezen, van op haar economisch kerkhof.
Het zal straks in de Kamer leuk zijn te zien of Open VLD en CD&V voor Vlaanderen en Europa kiezen?
Of voor de PS?
- 1 / 13 - oudere berichten