Siegfried Bracke

PAUVRE HOMME EN SA MAISON EST ROI

26 januari 2012

Vooraf : fraude kan/mag niet. Punt. Moet met wortel en tak worden uitgeroeid. Punt.

Twee vragen blijven dan over: hoe pak je dat aan? En welke middelen zijn daarbij toegelaten? En daar gaat het over. Ik viel van mijn stoel toen ik las dat John Crombez domiciliefraude gaat bestrijden via nutsbedrijven. Ik viel van mijn stoel omdat ik – zoals bekend ex-sociaal-democraat, en zelfs trotsig dit te wezen – een vorm van socialisme zie toeslaan die me absoluut niet zint, waarvan ik zelfs bang word. Ik viel van mijn stoel omdat ik diep doordrongen ben van de democratische waarden uit de Verlichting, en daar door niemand laat aan foefelen. Door de Kerk niet, de Islam niet, de socialisten niet (merkwaardig rijtje…).

Ik wil geen schandpalen met foto’s van bankiers op belastingbrieven, en ik heb geleerd ‘pauvre homme dans sa maison est roi’. De overheid moeit zich niet in huis, tenzij  er (vanzelfsprekend) strafbare feiten worden gepleegd.

Maar dat is dus buiten John Crombez gerekend, de Soeslov van Oostende. Toen ik nog journalist was heb ik hem na een tv-optreden een sms gezonden met daarin de opmerking dat hij weliswaar veel talent had, maar mij teveel deed denken aan een rekenmachien. Ik begrijp nu pas waarom: ideologische verdwazing. Want laten we nu eens doordenken op die controle via de gas-, water- en elektriciteitsrekening.

Het idee is dus dat je via die meters kan zien dat er in huis A, een sociale woning bvb, niet vier mensen wonen, maar één. Of omgekeerd. En omdat de gezinssamenstelling mee bepaalt waar je (aan uitkeringen) recht op hebt, wordt daarover wel eens gelogen. En via de meters en via bvb Eandis kent Crombez dan de ware toestand.

Ik vind dat een gruwelijke gedachte. Ik vraag me af waar Eandis (tenzij in strafonderzoeken) het recht vandaan haalt om de privacy van potentieel iedereen te schenden. Hallo, privacycommissie? Wakker worden aub, hier staat een en ander op het spel.

Is dan het eerste slachtoffer van Crombez de Low Impact Man? En met hem alle anderen die zuinig zijn? En komt er dan later nog een extra belasting op teveel verbruik? Waar is de drempel? Wanneer verbruik ik genoeg, en wanneer teveel? En zal Crombez in een en dezelfde moeite toch ook maar eens laten kijken naar het verbruik van politieke tegenstrevers? Kan nuttige en bruikbare info opleveren…

Ter zijde: in Cuba (en socialisten plegen dat een tof land te vinden) laten ze het water gewoon lopen. Kapotte kranen worden ook niet gerepareerd. Waarom? Water is er gratis. El pueblo unido is slim.

En in een ander buitenland haal ik meteen ook een ontwijkingsmechanisme voor de methode Crombez, met dank aan Tom Boonen en aan Monaco. Om te voorkomen dat het belastingparadijs een spookstad wordt waar niemand echt woont, worden ook daar de meters gecontroleerd. Gevolg? Wie er niet is zorgt er middels timers voor dat er toch voldoende water, elektriciteit.. wordt gebruikt. Via domotica kan je dat zelfs van thuis! En de kost van het verbruik weegt vanzelfsprekend niet op tegen het belastingvoordeel. Les richards, ze zijn slim.

Net zoals bij fiscale fraude is er ook hier maar één oplossing: totale vereenvoudiging van het systeem. Hoe complexer, hoe meer achterpoortjes. Dan is er rechtvaardigheid en transparantie. Wat Crombez, en met hem de hele regering, aan het doen zijn is de complexiteit ongemoeid laten, en de wet ‘verduidelijken’ (sic). En onder dat mom zetten ze en passant een paar waarden opzij.

En dat zou nog niet eens zo erg zijn als ze dat niet konden doen met o.m. de steun van de Open VLD. Alsof die niet meer weten dat de waarden waarvoor ik hier in mijn pen kruip liberale waarden worden genoemd.Quickie zal het weinig uitmaken: hij is aan zijn achtste of negende jaar ministerschap toe, heeft altijd geweten aan welke kant de wind zat.

Ik moet bij ongeveer elke regeringsmaatregel de laatste tijd té vaak denken aan dat bekende zinnetje uit de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring: whenever any Form of Government becomes destructive, it is the Right of the People to alter or to abolish it. Tja..  

Le PS ne se gêne pas…

12 januari 2012

Je kan de PS veel verwijten, maar niet dat ze niet vrank hun gedacht zeggen. Over de tweetaligheid van topambtenaren: geen sprake van. Zo ook Paul Magnette over Europa. Na de felicitaties aan het adres van de 'democratisch gekozen' leider Kabila, zijn er vandaag striemende verwijten aan het adres van eurocommissaris Olli Rehn. Wie is die Olli Rehn, vraagt Magnette zich af. Heeft iemand daar voor kunnen stemmen?

Olli is de man die Steven Vanackere tutoyeert, en de Belgische regering opdroeg twee miljard extra te besparen, of 1 miljard buffer te bevriezen. Wat de Belgische regering vervolgens ook prompt deed.

Dat was al niet naar de zin van Laurette Onkelinx. De ambtenaren van de commissie konden niet goed tellen, vond ze. Helaas bleek dat weekend dat ook de ambtenaren van de kanselarij al eens administratieve foutjes maken...

Magnettes argument ten gronde is dat als iedereen tegelijk op zijn geld gaat zitten, dan drijven we onze economie voor 15 jaar in een recessie. Hij verwijst daarvoor onder andere naar economen als Paul De Grauwe.  En dus moeten we de teugels maar vieren, vindt Magnette.Tax and spend.

Alleen is dat helemaal niet of niet helemaal wat De Grauwe zegt. Sterke landen als Nederland en Duitsland, die moeten hun economie stimuleren en de teugels vieren (en zo de zwakkere landen zuurstof geven om door export naar de sterke landen weer te groeien). Maar de Olijfzone, die moet wél besparen... En de structurele hervormingen waarvan socialisten als Magnette nachtmerries krijgen, die moeten ze daar onverkort doorvoeren.

Nog ten gronde heeft Magnette over Olli Rehn op één punt gelijk. Niemand van ons heeft voor die man kunnen stemmen. Daar is een enorm legitimiteitsprobleem. Alleen heeft ook geen enkele Vlaming voor Di Rupo en Magnette gestemd. Hun legitimiteit is bijgevolg niet groter dan die van Rehn en Barroso.  

Maar de uitspraken van Magnette hebben dus wel het voordeel van de duidelijkheid. De economische politiek van de PS is verantwoordelijk voor 50 jaar recessie in Wallonië. En toch blijft die partij Vlaanderen en Europa de les lezen, van op haar economisch kerkhof.

Het zal straks in de Kamer leuk zijn te zien of Open VLD en CD&V voor Vlaanderen en  Europa kiezen? 

Of voor de PS?

Nieuwjaarsbrief voor Steven

11 januari 2012

Hoe kan een mens beter het jaar op gang trekken dan met een heuse nieuwjaarsbrief. Gericht aan Steven Vanackere, ons aller waarnemend en vooral dienstdoende eerste minister.

Goede Steven,

Ik ben blij dat er na zoveel tijd eindelijk een regering in het zadel zit die daadkrachtig bestuurt, en een solide begroting heeft gemaakt. De wittebroodsweken van het kabinet zijn veelbelovend, en u speelt uw rol voortreffelijk. Meneer Di Rupo is wat hij in zijn hoofd altijd is geweest en nog lang wil blijven, liefst tot 2019: le Président. En dat mag gezien zijn: hij communiceert op verheven Latijnse wijze, en eist intussen de passende escortes op. Eerst bij de politie, dan bij het leger.Hij feliciteert het Congelese volk en hun volstrekt democratisch gekozen leider. Entre Présidents, weet u wel, entre chefs.

Tegelijk blust U de brandjes, bonusgraaiende bankiers spreekt u streng toe, u doet het al. Herinnert u zich nog hoe streng u in Vlaanderen werd toegesproken omdat u een glas fruitsap had gedronken met Kabila?

U bent de schaduwpremier, en Di Rupo is le Premier Soleil.

Goed is ook dat de hele wereld klaar staat om te helpen. En dat zal zo blijven. Niet alleen de Europese Commissie maar ook de Oppositie zal graag constructief meewerken.

In afwachting van een meer uitgebreide begrotingsnota uwerzijds – ik weet hoe in haastwerk soms genante foutjes sluipen – willen wij u attenderen op twee mogelijke maatregelen met weldadige effecten, zowel voor de begroting als voor het vertrouwen van de burgers.

Iedereen weet dat Onze Vorst volop bereid is tot inleveren. Zijn Kerstboodschap was niet voor de galerij. Daarom stellen we voor om het grondwetsartikel dat én zijn inkomen én zijn indexatie vastlegt, gedurende de rest van deze regeerperiode te schorsen. Dat kan perfect. U doet dat ook met artikel 195 (artikel dat de Grondwet beschermt tegen lichtzinnige of slordige bestuurders). Het moet a fortiori klein bier zijn om met een veel minder fundamenteel artikel (“De civiele lijst wordt door de wet vastgesteld voor de duur van de regering van elke Koning.”) hetzelfde te doen. Overigens… Welk artikel in de Grondwet bepaalt eigenlijk dat de civiele lijst moet geïndexeerd worden? Ik heb het nog niet gevonden, maar ik geloof u op uw woord dat het wel ergens zal bestaan.

Maar die ene koning en zijn vele kinderen kunnen niet alles doen. We hebben nog een tweede voorstel. Want ook de regeringen in dit land dienen het goede voorbeeld te geven. En het kan. De Universiteit van Namen bracht onlangs een interessante studie uit over de kosten van de administratie van de regio’s die jammerlijk genoeg door de Vlaamse media schromelijk over het hoofd is gezien. Want het is wel wat

Wallonië kan in zijn administratie door doodsimpel hetzelfde beleid te volgen als Vlaanderen 519 miljoen besparen. In Brussel kan er zo 254 miljoen gevonden worden. En er is nog. Een concrete, zij het ietwat symbolische besparing die ik vandaag gewoon uit de krant haal: de lonen van de Waalseminister-president Demotte en zijn ministers, die met € 11.450 per maand meer verdienen dan de Vlaamse ministers, en meer ook dan u en Premier Di Rupo.

En er is nog iets wat ik zo mooi vind. Ik was verheugd te vernemen dat Premier Di Rupo zich tot 2019 zal bekommeren om het electorale overleven van uw partij, net zoals hij zich zal bekommeren om de democratische en sociale aspiraties van het Congolese volk. Wat dat betreft kan u dus op uw beide oren slapen. U kan zich in ruil kommerloos bezighouden met het welzijn van alle Belgen, constructief samenwerkend met de Zon, de Commissie en de Oppositie.

Wij kijken al uit naar de samenwerking.

van harte,

Siegfried

Nooit meer zwarte zondag

01 december 2011

Gisteren

Ook ik was die avond, zondag 24 november 1991, net als al mijn goeddenkende collega’s, uitgeteld: door de bokshandschoen die schijnbaar uit het niets kwam.

Louis Tobback – ook hij schuwt in het belang van de duidelijkheid nooit de overdrijving – noemde het de terugkeer van 1936, een aanval op de democratie. Wilfried Martens stak de schuld op Verhofstadt en zijn eerste burgermanifest. Bij Verhofstadt zelf waren daarmee prompt de kiemen gelegd voor een tweede burgermanifest.  Het was een eenmalige uitschuiver van de kiezer, zei toen hier en daar een optimist, weldra zou dat worden gezet. Zelf droeg ik op 24 november een das, en op 25 november een strikje.

Heel korte tijd nadien werd het Blok de Voldemort van de politiek, van wie zelfs de naam niet genoemd mocht worden. Het was ‘geen partij als andere’. Helaas werkte net die speciale behandeling  als een keurmerk. Het Blok moest ook “ontmaskerd” worden. Of gecriminaliseerd. Want tot twee keer toe ging na zogeheten onthullende reportages extreem-rechts naar de rechter, en kreeg gelijk.

En het ergste van al: we werden niet teruggekatapulteerd naar 1936, maar naar 1984. Met de onzalige newspeak van de politieke correctheid werden evidente samenlevingsproblemen als onverdraagzaamheid onder de mat geveegd.

Toen ik – toegegeven, veel te laat - opperde dat onze aanpak contraproductief was, was dat niet direct mijn beste moment. Toen al (ik ben het intussen gewoon, en het kan me geen fluit meer schelen) kreeg ik te horen dat ik een rechtse zak was. Dat bovendien de VRT ook de omroep was van de honderdduizenden VB-kiezers, daar hadden weinigen oren naar.

Bij elke volgende verkiezing daverde het land op zijn grondvesten. Het Vlaams Belang was verkiezing na verkiezing de inzet. Verhofstadt zei in een kenmerkende vlaag van hybris dat het succes van zijn regering zou worden afgemeten aan de teruggang van het Vlaams Belang. De toen zeer jonge voorzitter van de N-VA zei van zichzelf dat hij zich “de commandant van de Russen in Stalingrad” voelde: constant bestookt, wanhopig bezig met de verdediging van de oevers van de Wolga.

Maar net als in Stalingrad hebben finaal de Russen gewonnen… De rol van het Vlaams Belang is uitgespeeld. Het enige waar ze nog mee in het nieuws komen zijn stunts met maximale shock value. Zoals die ronduit degoutante Keer tevreden terug-campagne. De boegbeelden van het Gentse VB zijn daarvoor naar Emirdag gegaan. Emirdag, dat is de stad waar een groot deel van de Turkse Gentenaars vandaan komen.

Vandaag

Zeer binnenkort gaat het Gentse VB 10.000 pamfletten bussen, met als thema Emirdag heeft je nodig. Ja, dat is wansmakelijk, maar het is ook interessant. Het toont namelijk aan hoe wanhopig die partij omgaat met de werkelijkheid, hoe feitelijk achterhaald en dus politiek waardeloos hun standpunten zijn. In één woord: achterlijk.

Want oneindig veel Gentse Turken zijn gewoon Turkse Gentenaars, je kan het er zelfs aan horen. Met een boutade zou je zelfs kunnen zeggen dat een uitgesproken identiteit als de Gentse bij wijze van spreken gemaakt is om met andere identiteiten om te gaan. Veel Turken zijn bovendien ondernemende mensen. In Gent zorgde immigratie – overigens niet alleen van Turken, maar ook van West-Vlamingen, waaraan je maar zelden kan horen…  – voor economische dynamiek.

Morgen

Die dynamiek heb ik, samen met mijn collega Zuhal Demir, vorige week nog kunnen voelen en waarderen bij Fedactio, de Federatie van Actieve Verenigingen van België. Een prachtig initiatief, bezig met onderwijs, vrouwen, ondernemingen, kunst, cultuur, gedreven door Turkse Belgen (het merendeel Vlamingen) van de tweede en derde generatie. Een prachtig initiatief omdat hun uitgangspunt is ‘wat kan IK doen?’. Een prachtig initiatief omdat het draait om dialoog en sociale cohesie. Waarbij trouwens opvalt dat in hun naam géén verwijzing zit naar de Turkse origine, net omdat ‘we open willen staan voor iedereen’.

Heel concreet timmeren ze aan de weg. Met, naar ik heb begrepen, 0 euro subsidie, maar wel gesponsord door (meestal Turkse) ondernemers. Ze weten bij Fedactio waar ze mee bezig zijn, en waar ze naartoe willen. Dat blijkt.

Eén van hun vele initiatieven? Huiswerkbegeleiding. Waar ze trouwens (heel weinig, maar toch) geld voor vragen. Al was het maar om duidelijk te maken dat onderwijs een belangrijk en dus kostbaar ding is. En een sleutel op de toekomst, die mag wat kosten, uit respect alleen al. Ouders worden ook begeleid: Fedactio legt hen uit dat ze met kun kinderen moeten bezig zijn, moeten proberen een omgeving te creëren waarin gestudeerd kan worden; ze gaan mee naar het oudercontact.

Nogal grondig verschillend met andere woorden van de (meestal door autochtonen gedreven) verpamperende integratie-industrie. Waar men helaas maar al te vaak het slachtoffer-discours hanteert.

Zie hier aub geen poging in om Fedactio op de een of andere manier politiek te recupereren. Dat is niet de bedoeling, en als dat bovendien al de bedoeling zou kunnen zijn, dan zal dat zeker niet lukken. Daarvoor zijn de mensen van Fedactio te wakker. Maar ik vond het wel een voorrecht met hen te kunnen praten. Ik geef toe: omdat ze woorden spraken waarmee ik het voor geen millimeter oneens kan zijn.

Kwestie van fatsoen

30 november 2011

De Morgen had het gisteren als opener: de schaarste die ons te wachten staat,zal worden georganiseerd door een obesitasregering. Niets aan te doen, zo blijkt: kwestie van evenwicht, kwestie van interne (partij)vrede, kwestie van het volk dat champagne drinkt, letterlijk bij monde van zijn leiders. En zie toch alweer dat verschil…

In 2009 hebben CD&V, SP.A en N-VA een nieuwe Vlaamse regering gevormd: óók een besparingsregering. In twee jaar tijd moest twee miljard (maar liefst 8 procent van het totale budget) worden gevonden om het tekort weg te werken, en om nadien dingen te kunnen doen die Vlaanderen nodig heeft: in onderwijs, in innovatie, in infrastructuur - ook dat moet van Europa.

Een sanering die mensen ook hebben gevoeld, al was het maar omdat er geen andere bezuinigingsoefeningen bestaan.  En dus vond die Vlaamse regering dat ze moest laten zien dat ze ook op zichzelf kon besparen. In plaats van de toegelaten 11 ministers kwamen er 9. Met afgeslankte kabinetten: 288 in totaal (in de vorige Vlaamse regering waren er dat 500). Een zelfde kuur kwam er ook in het Vlaams parlement. En omdat N-VA’ers altijd een ietsje straffer willen zijn, leverde voorzitter Jan Peumans ook nog eens in op zijn eigen loon.

Is het nu echt totaal ondenkbaar dat ook de politici van het federale niveau dit goede Vlaamse voorbeeld volgen? Als men het goed vindt dat de budgettaire inspanning vooral vande burgers en de bedrijven komt, is het dan niet decent ook in eigen vel te snijden?

En laat dan vooral ook echte argumenten spelen. Als CD&V en Open VLD zeer verveeld zitten met een regering met 8 Franstalige ministers en 7 Vlaamse ministers, dan los je dat niet op met nog een paar extra Vlaamse staatssecretarissen, kwestie van op een gelijk aantal excellenties uit te komen . Die 8-7-verdeling is gewoon de (zelfs wat geflatteerde) weergave van de democratische werkelijkheid, versta het (vanuit Vlaams standpunt) democratisch tekort. Dat kan gênant zijn, voor al diegenen die Dat nooit meer! hadden gezworen, maar kan dat een excuus zijn voor supplementaire zelfbediening? Verandert dat iets aan het feit dat 80% van de Franstalige volksvertegenwoordigers het kabinet steunen, en 49% van de Vlaamse?

Ik roep bij deze de Vlaamse onderhandelaars op de burgers en de bedrijven daadwerkelijk te tonen dat zij niet de enigen zijn die moeten besparen. Laten ze toch één keer moedig zijn, laten ze misschien toch één keer iets doen wat men in Vlaanderen verwacht, wat men in Vlaanderen heeft voorgedaan.

En er is nog. De regering Leterme telde maar liefst 22 excellenties, en dat was niet gelijk aan tweeëntwintig keer een onvergetelijke indruk. Terzijde: ik stelde één van hen ooit voor aan mijn vrouw, die zich ter plekke afvroeg waarom ze nooit had geweten dat de betrokkene al die tijd staatssecretaris was geweest. Tja…  Dat is het eigenlijk: veel ministers en staatssecretarissen is gewoon slecht voor het beleid. Want ook de Excellentie voor Onbenullige Zaken moet zich waarmaken. En als het over serieuze dingen gaat betekent staatssecretarissen versnippering, en dus een regelrechte hindernis voor het beleid. Of moet ik de VIJF verantwoordelijken noemen voor asiel en migratie?

En terwijl de onderhandelaars bezig zijn: laat ook op het federale niveau het aantal kabinetsmedewerkers met 40% verminderen aub. In Vlaanderen heeft dat per jaar een kleine 15 miljoen opgeleverd, geld waarmee je betere dingen kan doen. Op het federale niveau (met in de regering Leterme 900 kabinetsmedewerkers) is dat omgerekend een dikke 20 miljoen per jaar, dat is één miljard frank – misschien moeten we weldra weer in frankskes denken…

Minder volk in de kabinetten gaat overigens om meer dan besparingen en symboliek. Het gaat om hedendaags beleid, waarbij de administratie veel meer betrokken wordt bij de voorbereiding van beleidsbeslissingen, en tegelijk ook meer verantwoordelijkheid krijgt. Dat leidt naar betere ambtenaren, en vooral naar beter beleid.

En we gaan hier niet zeveren: ook Kamer en Senaat kunnen nog een extra inspanning leveren. Geheel terzijde, maar ga maar na: Danny Pieters (N-VA) heeft in de Senaat ook bespaard op het voorzitterschap… En N-VA en PS (als het goed is, zeggen we dat ook) hebben in de Kamer elk een lid van het Bureau afgestaan. Wanneer volgen de anderen? En Jan Peumans is vooralsnog de enige parlementsvoorzitter die echt heeft ingeleverd. Les autres ? Elio di Rupo heeft opgeroepen de handen uit de mouwen te steken; laat niets hem hier tegenhouden!

Gaan we daarmee de sanering lichter maken? Uiteraard niet. Kunnen we hiermee vermijden dat burgers en bedrijven straks minder belasting betalen? Helaas, ook dat niet. Maar het mag natuurlijk wel dat ook op het federale niveau politici solidair zijn met de rest van de samenleving. Gewoon een kwestie van fatsoen; niet meer, niet minder.

Ceci n’est peut-être pas une fiction

17 november 2011

Ik kan iedereen het boekje Virtual History van de Schotse historicus Niall Ferguson aanraden. Het is een bundeling fictiestukjes waarin specialisten zich afvragen hoe de geschiedenis er zou hebben  uitgezien als de dingen net dat tikkeltje anders waren gelopen. Wat als Gavrilo Princip de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand nooit had neergeschoten? Wat als Hitler de Russen had verslaan tijdens WO II? Wat als die Sovjet-unie nooit een Gorbatsjov had gekend om glasnost en perestroika te brengen?

Stephen Fry heeft met hetzelfde uitgangspunt zijn prachtige roman  Making History geschreven, een absolute aanrader.

Hieronder hebben we dat ook eens geprobeerd… Een oefening over wat is, en wat had kunnen zijn.

Juni 2007

Het Vlaams kartel verplettert de uitgeleefde Paarse coalitie van Guy Verhofstadt. Minister-President Yves Leterme is de nieuwe kieskampioen, de man van 800.000 stemmen. Een paar jaar eerder was de CD&V en haar kleine kartelpartner N-VA – erfgenaam van de uiteengespatte Volksunie - door de weldenkende pers dood verklaard. Nu vieren ze hun tweede electorale triomf op rij.

Yves Leterme is het onbetwiste kopstuk, maar ook de invloed van de jonge en gevatte N-VA-voorzitter Bart De Wever groeit. Met zijn communautaristisch verhaal wordt hij de nieuwe intellectuele chouchou van de traditionele CVP-achterban. Conservatief is het nieuwe hip, De Wever wordt zelfs gevraagd voor lichtvoetige maar slimme amusementsprogramma’s op de VRT.

In Wallonië en Brussel wint de Mouvement Reformateur. Voor het eerst in 125 jaar worden de liberalen groter dan de almachtige PS. De cynische MR-voorzitter Didier Reynders ziet zijn kans om zonder de PS te regeren, zijn once in a lifetime kans.

De langste crisis ooit

Didier Reynders wordt informateur en laat als een Zonnekoning gans het middenveld voor zich paraderen. Ondertussen spreekt hij met Yves Leterme en Bart De Wever. Didier Reynders zegt hen: “Een regering zonder de PS is de grootste staatshervorming.” De twee Vlamingen knikken instemmend. “BHV zou ik graag van de baan zien en enkele bescheiden bevoegdheidsoverdrachten”, zegt De Wever voor ze op l’orange-bleu toasten. Reynders verzekert hem dat het geen probleem is: de MR kan desnoods verder zonder het FDF.

De drie macho’s zien over het hoofd dat ze ook nog CDH-voorzitster Joëlle Milquet moeten verleiden. De Cdh is onder haar leiding verschrompeld tot een kleine, linkse partij van nog een tiental zetels. Voor haar politieke overleven heeft Milquet zich vastgeklampt aan de PS. Op de RTBF verklaart ze doodleuk dat een staatshervorming voor haar onbespreekbaar is.

 Leterme wordt ongedurig. Hij wil zijn overwinning verzilveren: hij wordt formateur en roept de vier partijen van l’orange bleu samen op Hertoginnendal. Maar dan gebeurt het: Reynders slikt koudweg zijn eerdere beloftes in, en gaat dwarsliggen over BHV. Milquet terroriseert de andere onderhandelaars met eindeloos muggeziften over de meest onmogelijke details. Open VLD’er Karel De Gucht jaagt de decibels regelmatig de hoogte in. De term “milquetiseren” wordt geboren. De onderhandelingen slepen eindeloos aan, het formatierecord van Dehaene wordt moeiteloos verpulverd. Herman Van Rompuy, het archetype van de oude CVP, moet de gemoederen tot bedaren brengen. Op een persconferentie spreekt Leterme de noodlottige woorden: “De grenzen van ons federaal model zijn bereikt.” In de media wordt er steeds vaker luidop nagedacht over het einde van het land.

Van Rompuy probeert Milquet en Leterme nader tot elkaar te brengen, maar faalt. Hij zal van het politieke toneel verdwijnen en in alle rust haiku’s plegen. Het geduld van de koning is op, hij roept Leterme bij zich en zegt dat hij Verhofstadt zal belasten met de vorming van een overgangsregering. Leterme  is woest. “Dat is een regering zonder Vlaamse meerderheid. Ik zal die bevechten te land, ter zee en in de lucht, van De Panne tot Opgrimbie! U speelt met de toekomst van ons land!!”

De koning beseft dat hij niet kan ingaan tegen de grootste partij van het land. Hij probeert het bijgevolg via Joëlle Milquet, een oprechte royaliste. Hij smeekt haar om toch maar de PS te lossen, hij zegt haar dat hij zelf ook niet blij is met de aanwezigheid van separatisten rond de onderhandelingstafel, maar dat de kiezer nu eenmaal heeft gesproken. Hij windt zich op en slaat hard op zijn bureau. “Fait-le pour notre cher pays!”

Dat werkt. Milquet denkt: “Il y a des gens derrières les chiffres, mensen die er niet bij gebaat zijn om in de afhankelijkheid te blijven. De PS is al een eeuwigheid aan de macht in Wallonië, en toch blijft de economische toestand van de as tussen Charleroi en Luik belabberd, met werkloosheidcijfers tussen 20 en 30%. Wie nog een beetje geloof wil overhouden in de maakbaarheid van de samenleving, kan niet geloven dat de recepten van de PS werken. En een vraag van de Koning…” Een lucide moment dat de loop van de geschiedenis verandert, de vlinderslag…

L’Orange bleu

Leterme wordt opnieuw formateur. Vijf minuten politieke moed volstonden dan toch om zijn slag thuis te halen. Nu Milquet mentaal van de PS los is, gaat alles veel vlotter. Leterme bereikt communautaire akkoorden over het arbeidsmarktbeleid en zelfs over de splitsing van de vennootschapsbelasting. (Wallonië maakt er handig gebruik van: dankzij een Europese regel kan de vennootschapsbelasting er lager zijn) Na een nacht met opgevoerd drama, laat Didier Reynders het FDF vallen.

Tegen kerstmis 2007 legt de regering Leterme I de eed af. Hij grapt tegen de koning: “Ik had niet gedacht dat ik hier nog ooit zou staan.” Annemie Turtelboom wordt Minister van Migratie en mag het lakse migratiebeleid omgooien.  Milquet doet niet meer moeilijk: electoraal is haar Cdh zieltogend, ze wil zich niet meer richten op nieuwe kiezers in het Brusselse, maar op la Wallonie profonde. De CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen wordt de nieuwe minister van Justitie en ook hij broedt op ambitieuze hervormingen. Ook de N-VA mag een minister leveren. Bart De Wever grapt dat hij iemand zal sturen die zo hard kan roepen als Karel De Gucht. De Antwerpse bedrijfsleider Jan Jambon wordt de strenge Minister van Begroting.

De Bankencrisis

Het gaat de regering Leterme I voor de wind. Na de moeizame formatie, heeft ze de staat van genade gevonden. In de peilingen stoomt het kartel door naar vooroorlogse scores. Maar in de zomer van 2008 slaat de bankencrisis toe. De Amerikaanse bank Lehman Brothers dreigt heel de financiële sector in zijn ondergang mee te slepen. Leterme moet Fortis verpatsen, hij is woest op Reynders omdat die zich gedraagt als een agent van het Elysée.

Nog woester wordt Leterme om wat hij bij Dexia aantreft. De bank van de christelijke arbeidersbeweging blijkt het grootste casino van West-Europa. Op een vergadering van het Politiek Comité – het formeel overleg tussen de top van de zuil en hun vertrouwensmensen in de regeringen - scheldt Leterme Francine Swiggers de huid vol. Swiggers is het financiële brein van het ACW, de rest van de vakbondstoppers staart beteuterd voor zich uit.

De regering krijgt haar eerste echte tegenslag te verwerken. Op het eerst volgende kernkabinet spreekt Reynders profetische taal: “Na een bankencrisis volgt meestal een landencrisis. Ik acht dat zeker niet uitgesloten. Want ik moet bekennen: destijds bij de toetreding tot de eurozone hebben we nogal wat ontoelaatbare zaken laten passeren. Iedereen smukte zijn begroting wat op, maar bij sommigen was het echt onverantwoord. It was an accident waiting to happen.”

Met de christelijke vakbond moreel in de touwen, en een socialistische vakbond die steeds minder mensen vertegenwoordigt, is het voor de regering zaak om zo snel mogelijk een economisch hervormingsprogramma op de sporen te zetten. De genezen economische reus Duitsland is de inspiratie. De werkloosheidsuitkering wordt beperkt in de tijd, de pensioenleeftijd verhoogd en de procentenindex wordt een centenindex. De bonden weten niet waartegen eerst storm te lopen, de PS schiet in het wilde weg vanop de oppositiebanken. Didier Reynders moet een grondige hervorming van de banken toestaan, maar verwerkt dit verlies in stilte. Begrotingsminister Jambon speurt onverdroten naar besparingsposten.

2009

In 2009 winnen de regeringspartijen overtuigend de regionale verkiezingen. CD&V/N-VA en Open VLD vormen ook op Vlaams niveau de regering. In het kiesdistrict Antwerpen dient lijsttrekker Bart De Wever het Vlaams Belang een zware nederlaag toe. Hij oogst open doekjes in de weldenkende pers. Mieke Van Hecke wordt de minister van onderwijs, ze laat zich opmerken door niet met losse ideetjes in de kranten te komen. Ze werkt in stilte aan de versterking van de autonomie van de scholen.

In Wallonië kan de MR het resultaat van de federale verkiezingen evenaren. Voor het eerst sinds ze in 1999 partijvoorzitster werd, wint de Cdh van Joëlle Milquet nog eens een verkiezing. De drie traditionele partijen gaan onder leiding van Rudy Demotte rond tafel zitten om een nieuwe toekomst voor Wallonië uit te tekenen. Demotte distantieert zich steeds meer van het oppositiegebeuk van de federale PS, de overtuiging groeit dat Wallonië meer hefbomen nodig heeft om zichzelf uit het moeras te tillen.

De Eurocrisis

Terwijl het België economisch voor de wind gaat, begint het elders in de eurozone te smeulen. Griekenland moet aankloppen bij de ECB en het IMF voor hulp. Het land liep er jarenlang de kantjes af en raakt nu verzeild in een uitzichtloze besparingsspiraal. Ook Portugal en Ierland redden het niet meer op eigen kracht.

De man in de straat hoort voor het eerst de term “spread”. Die loopt schrikbarend op in Spanje en Italië. De Europese leiders proberen de brand te bezweren, maar elk initiatief schiet schromelijk tekort in de ogen van de markten nog voor het goed en wel in de stijgers staat. De federale verkiezingen van 2011 zijn een formaliteit: het Vlaams kartel haalt de beste score sinds WOII. Na 20 dagen wordt de regering Leterme II ingezworen. Nooit was een formatie korter.

Alleen is België een zeldzame oase van politieke stabiliteit. In de herfst van 2011 vallen de regeringen in Griekenland en Italië. De clown Berlusconi wordt vervangen door een technocraat, maar de honger van de markten is niet gestild. De premies die Spanje en Italië moeten betalen om te lenen, gaan door het dak. De Belgische rente houdt opmerkelijk goed stand. Er circuleren geruchten dat Duitse en Franse diplomaten werken aan een plan voor een kerneurozone, die politiek en economisch veel meer geïntegreerd is. De Europese politiek lijkt de wanhoop nabij.

Begin 2012

In een kasteel in Luxemburg onderhandelen Europees president Tony Blair, de Franse president Sarkozy en de Duitse kanselier Angela Merkel over een euroverdrag dat een enorme overdracht van soevereiniteit inhoudt en tegelijk de euro moet redden. Het gebeurt in het grootste geheim. Op een vrijdag in februari blijven de banken in Zuid-Europa dicht. Het begin van een bank holiday. Na het weekend zijn de spaartegoeden van de Spanjaarden, Italianen, Portugezen en Grieken omgezet in hun oude, nationale munten en fors in waarde verminderd.

Yves Leterme krijgt een telefoontje: “Yves, Belgium is part of the core. It was never in doubt. The Belgian government has shown remarkable leadership. We want to offer you the post of European Finance minister. Do you accept? ”

De weg naar Rome

09 november 2011

Meer dan vijfhonderd dagen geleden, tijdens de kiescampagne, beloofde de PS van di Rupo nog zeven miljard extra sociale uitgaven. Sindsdien is de wereld grondig veranderd. De speculanten van de obligatiemarkten, die tot voor kort zo gul de overheidstekorten financierden, ruiken bloed. Shylocks die hun pond vlees eisen van de bevolkingen van Zuid-Europa, koppensnellers die de scalps willen van politieke leiders. Zelfs Berlusconi, de loopse kater met 1000 levens, ligt er: you don’t f*ck the bondmarket, the bondmarket f*cks you.

Ook België komt als maar meer bangelijk in het vizier. De spread zit vandaag rond de 250 punten, maar geen haan die ernaar kraait. Drie maand geleden zat Italië ook op dat niveau, nu is dat meer dan het dubbele. En het kan rap gaan: de week voor de federale verkiezingen stonden we nog op 100. (En toen moest Bart De Wever voor het land en de wereld uitleggen dat dat niet aan hem lag…)

Nog meer schrikwekkend is het als maar oplopende tekort. Op 1 oktober zei Guy Vanhengel dat er 7,2 miljard bespaard moest worden. Eigenlijk was dat 10 miljard, maar de regering in lopende zaken had al drie miljard gevonden door het aftoppen van de notionele intrestaftrek, en de beperking van de groeinorm in de sociale zekerheid. (Vergelijk overigens met de kop eergisteren in de kranten: “Al vijf miljard gevonden!”; dat zijn dus miljarden die men al wist liggen…)

Maar in de weekendeditie van De Tijd deed Isabel Albers de oefening nog eens over, met voor de staatskas een deplorabel resultaat. Het tekort is 13,3 miljard: een kleine 11 miljard in het reguliere circuit, en nog eens twee miljard omdat er vorig jaar geen structurele besparingen waren. (En dan zwijgen we nog zedig over het gat van 10 miljard dat we dit jaar nog niet wegwerken; dat is namelijk het ‘toegelaten’ tekort van 2,8 %. )

En gisteren is daar nóg nieuws bijgekomen: volgens de zakenbank JPMorgan dreigt de economische groei in België stil te vallen. De 0,8% groei waar men van uitgaat, zou wel eens in werkelijkheid 0 % kunnen zijn. En nog onheilspellender: voor het eerst wordt België ongenadig bij de PIGS-landen ingedeeld.  

Dat belet niet dat intussen Joëlle Milquet één miljard eist voor een banenplan, dat de Open VLD over de index discussieert  (daarmee zondigend tegen het adagium van Karel De Gucht: vraag nooit wat je toch niet kan krijgen), en dat de PS een open brief schrijft waaruit blijkt dat ze haar huid duur zal verkopen. En de onderhandelaars zelf? Die kregen een weekend vrij!  Waarmee ze ook tijd hadden om te zeggen dat het nu snel moet gaan.

Eén man lijkt zich daar niets van aan te trekken… De formateur. De kandidaat-premier.

Wat hierna staat, daarvan hoop ik dat het totaal fout is… Hoewel… Het zou natuurlijk kunnen dat de formateur tot het inzicht is gekomen dat het niet lukt met de zes partijen, noch qua begroting, noch qua hervormingen. En dus gokt hij op nog veel meer budgettaire ellende, in de hoop dat die zo groot wordt dat niemand dat nog voor mekaar kan krijgen. In zo’n scenario worden wij na Italië het volgende land onder curatele, zoals Isabel Albers schrijft. En moet er uiteindelijk een Groot Plan worden uitgevoerd in een regering van nationale eenheid, een regering… die di Rupo eigenlijk altijd heeft gewild...

Bovendien voer je dan gedwongen een Europees Plan uit, waarvoor bijgevolg niemand politiek verantwoordelijk is. Het is het toppunt van lafheid en cynisme, de totale abdicatie van de politiek. Maar je kan tenminste nog beweren dat je met je hart bij de betogers op de straten bent.

Over de Stadshal is niet echt nagedacht

03 november 2011

Een politicus die zegt dat hij of zij het niet weet, het moet mogen en kunnen. Of omdat het dossier  technisch is (al kan men het dan natuurlijk wel instuderen), of omdat men evenveel voor- als nadelen ziet.

Neem bijvoorbeeld de Gentse Stadshal, op dit moment in opbouw op het Braunplein. De Gentenaars zijn daar naar verluidt tegen: ze zeggen dat de hal lelijk is, te duur, enz… Zelf weet ik het niet. Lelijk? Ik wacht af. De Korenmarkt is (eindelijk) af, en ja, dat is een stenen woestijn, daar heeft men esthetische kansen gemist, maar met die Stadshal weet ik het (nog) niet. En ook voor het kostenplaatje wil ik de echte rekening kunnen zien. Op dat laatste punt heeft de stad een kwalijke reputatie, maar ok, we’ll wait and see.

Maar wat ik nogal vreemd vind, is dat de bijhorende nieuwe klokkentoren anex liftkoker amper op een dikke meter afstand staat van de sacristie van de Sint-Niklaaskerk. Dat is merkwaardig dicht. En toen schepen De Regge door een krant daarop gewezen werd, bleek die de algemene verbazing te delen. De schepen van Openbare Werken was zelf ook geschrokken, zei ze. Of hoe een beleidsmens zichzelf kan verheffen tot amateur.

Maar nog veel vreemder is wat te lezen staat in een rapport van de UNESCO.  Die hebben een en ander grondig bekeken, en tonen enig begrip voor de basisredenering van het stadsbestuur: men wil terug naar de middeleeuwse situatie, toen er ook geen open plein was, maar een dicht geheel van (functionele) gebouwen en gebouwtjes. MAAR…

Om te beginnen had men de UNESCO vóóraf advies moeten vragen. Want de torens van Gent behoren tot het werelderfgoed, en daar speel je niet mee. Want het project “is undoubtedly a major one in terms of the impact it has, and … details of the project should have been notified to the World Heritage Centre for review by the Advisory Bodies before a decision was taken to construct the building”.

Met andere woorden: Paars heeft zich van de UNESCO lekker niets aangetrokken. Het zegt iets over hoe de bestuursequipe zichzelf ziet.  

En er is nog. UNESCO vindt het nogal ongelukkig – diplomatentaal voor stom –  dat “the new building has been created to be the dominant landmark in the square rather than being sub-servant to the Belfry tower”.  Anders gezegd: in plaats van het Belfort alle eer te geven, zal het de Stadshal zijn die alle aandacht zal trekken. Nog anders gezegd: het paarse bestuur is in deze alles behalve bescheiden geweest…

En opvallend nog: Unesco zegt dat men beter eerst had nagedacht, en dan beslist om te bouwen of niet te bouwen. Of.. “large projects such as this need to be considered in advance of construction, so that both their justification and their form can be assessed”.

Als kritiek kan dat tellen: beter eerst nadenken, en dan bouwen, in plaats van omgekeerd. Al was het maar omdat je dan niet moet zeggen: ik was zelf ook verschoten. De Vlaamse regering gaat de UNESCO een brief met verontschuldigingen schrijven. 

Het Land is Moe : Crucial Fatigue

24 oktober 2011

Deze week ging cruciaal zijn voor uw welvaart, twitterde de premier. En ja, hij had gelijk. De ‘gewone’ mensen hebben dat ook begrepen; de woede over zoveel onachtzaamheid en onverantwoordelijkheid is algemeen, en terecht. Het studiopubliek van de 7^de Dag is veel gewoon, maar gisteren bij het Dexia-debat konden zelfs die mensen zich nog nauwelijks bedwingen.

Maar op de leiders van dit land maakt dat nauwelijks indruk. Ze doen gewoon voort, en zeggen dat het hun schuld niet is. Sommigen gaan in dat verband stuitend ver.

En ziet: géén SHAME-betoging tegen Dexia. De bezetting van de hoofdzetel van de bad bank is uitbesteed aan enkele Griekse en Spaanse indignado’s. Dat er geen regering is, brengt 35.000 man op de been. Dat jongeren nog jaren gaan betalen voor het wanbeleid van vandaag, passeert…

Die regering is er trouwens nog altijd niet, en de onderhandelaars hebben ook geen haast. De Standaard: “Veel aanwijzingen dat het tempo voort wordt opgedreven, zijn er niet. Gisteren is niet onderhandeld. Vandaag beginnen de onderhandelaars pas om 17uur.”

In het weekend hebben we via het onvolprezen Laatste Nieuws-magazine wel vernomen dat Elio Di Rupo winkelt bij Dries Van Noten, en daar wél broeken koopt, maar geen kilts. En soms gaat hij ook naar Zara of H&M.

Vandaag staat dat in De Standaard, De Morgen en in Het Nieuwsblad. En dat begrijp ik. Maar dat PS’er Yvan Mayeur in de Dexia-affaire geen onderzoekscommissie wil omdat “.. de commissie haar pijlen [zal] richten op onze politici, onze leden in de raad van bestuur, en onze administratie”, lees je in één krant, en gedaan. Vreemd…

Elke journalist weet dat er zoiets bestaat als compassion fatigue: een mens kan per journaal maar een beperkte hoeveelheid ellende verdragen; bij teveelmiserie zapt de kijker weg. Vandaag lijkt er zoiets te bestaan als crucial fatigue. Het woord “cruciaal” is zo versleten dat alleen gelatenheid overblijft.

Overigens is ook Europa steeds duidelijker in datzelfde bedje ziek. Eerst hadden we drie weken om de euro te redden, dan 8 dagen, zondag zou het moment van de waarheid worden, maar nu is dat moment al verschoven naar woensdag. Ik vrees dat er over 72 uur wel een moment zal zijn, maar geen waarheid.

Idem dito met de Belgische begroting. Eerst was die voor midden september voorspeld, daarna wou Guy Vanhengel 31 september, dan werd het de top van 17 oktober die plaatsvond op 23 oktober, en nu … eh… komt de begroting… over enkele weken.

Onze gezamenlijke crucial fatigue zie je ook aan de stand van de rente. De spread staat op recordhoogte. Ooit, met een nog veel lagere spread, moest Bart De Wever een internationale persconferentie geven, om de mensen gerust te stellen. Vandaag haalt de stand van de rente een klein bericht in de marge. Raar!?

De traditionele partijen rekenen op diezelfde crucial fatigue om voor de zoveelste keer aan hun verantwoordelijkheid te ontsnappen. Dat is de echte Belgische ziekte: ze (lees: christen-democraten, socialisten en liberalen) zitten overal samen in, en dus is niemand verantwoordelijk. Behalve de belastingbetaler.

En de leiders van het land? Ze doen gewoon voort. Ze vinden wel brave soldaten à la Verherstraeten en Van der Maelen die tegelijk hun bazen in bescherming nemen en doen alsof ze de mensen ernstig nemen. Quod non dus.

Overigens… Onze toekomstige premier zat ook in de Raad van Bestuur van Dexia. Hij heeft daar samen met tientallen andere verdedigers van de kleine man gevochten tegen het casinokapitalisme. Maar we gaan het daar dus niet over hebben. Dat is populisme!

Open brief aan Mathias De Clercq

11 oktober 2011

Goede Mathias,

Als ik de krant opensla, en ik lees “Nationalisme is een gif dat de rede verlamt!”, dan weet ik het zo ongeveer. Als ik ook nog wat citaten zie rondvliegen, weet ik het zeker: ze hebben jou weer eens iets laten schrijven. Al moet ik jou, goede collega, tegelijk bedanken: ik neem aan dat het geen vergetelheid is om dit keer de gaskamers onvermeld te laten. Mathias, je gaat erop vooruit, en als ik dat zeg, zal het wel waar zijn.

Ten gronde is jouw stelling dat nationalisten proberen mensen een identiteit of een groepsbesef aan te praten, terwijl liberalen alleen het individualisme erkennen. Ik weet het: het is van voor jouw tijd, maar Aristoteles wist al dat dat niet klopt. Het individu komt maar tot volle ontplooiing net door zich tot een groep te bekennen. Etienne Vermeersch heeft daarover interessante dingen geschreven. Maar hij niet alleen. Ook Guy Verhofstadt.

 Ik weet het, je verwijt onze stadsgenoot gebrek aan beginselvastheid. Wie zijn principes verloochent, gaat naar de hel, zei je mij ooit in een interview over Verhofstadt, Hayek citerend. En ik begrijp dat wel. Het moet voor jou knap vervelend zijn dat het voormalige partijboegbeeld erin geslaagd is in acht jaar regeren jouw partij te halveren (de tsjeven hebben daar meer dan een kwarteeuw over gedaan). Maar toch heeft Verhofstadt ooit boeiende dingen geschreven.   

Onder meer dit. "De heropstanding van de vele volksgemeenschappen op ons oude Europese continent, dat herboren nationalisme is ditmaal geen duistere of irrationele kracht. Wanneer ze gekoppeld wordt aan de beginselen van de liberale democratie en meer bepaald aan de grondwettelijke vergrendeling van de elementaire rechten en vrijheden van het individu, levert ze integendeel een bevrijdende energie." Ik ben het daar helemaal mee eens.

En over identiteit, goede Mathias, hoef je je ook niet zoveel zorgen te maken. Die is er, of we dat nu willen of niet. Overal waar ik kom – met dank aan alweer aan Etienne Vermeersch - zeg ik dat we Vlaming zijn omdat we dezelfde gazetten en boekskes lezen, dezelfde televisie kijken, dezelfde verhalen kennen. Dat zijn de imagined communities, zoals de geleerden dat zeggen.In die zin hebben VRT en VTM in de voorbije twintig jaar voor de Vlaamse Beweging meer gedaan dan alle politieke partijen samen.

Maak je dus geen zorgen, identiteit is er, en vanzelfsprekend heeft die vele lagen, en die zijn, toegegeven, deels individueel. Ik ben (een welhaast emotionele) Europeaan (én anti-communist) geworden door voor 89 in het Oostblok te reizen. En ik ben pas helemaal Gentenaar geworden in de vijf jaar dat ik in Mol heb gewoond.

En natuurlijk is het gewoon dom om in een bibliotheek een Franse krant te weigeren. Dat is een uitschuiver, net als het idee van een prominent partijgenoot van jou om in de misdaadstatistieken de etnie te vermelden. Hoe kan een liberaaI zoiets voorstellen? We kennen allebei mensen die voor veel minder over de nazi’s beginnen.

Het zou trouwens, even terzijde goede Mathias, interessanter zijn van gedachten te wisselen over waar we economisch naartoe willen. Ik heb Patrick Dewael gezien in De Zevende Dag. Bleek dat jullie tamelijk alleen gaan staan in de nieuwe regering. En dat wat VLD’ers in debatten beweren – inperking van de werkloosheid in de tijd bijvoorbeeld, of uitvoering van de Europese aanbevelingen – maar best niet te luid herhaald wordt aan de onderhandelingstafel. Want di Rupo, dat weet je, staat voor een Union Sacrée, een afspiegelingscoalitie naar Hasselts model, en je weet intussen waartoe dat leidt.

Goede Mathias,

Het is, vrees ik, vergeefse moeite jouw pijlen te richten op het nationalisme. Het succes van de N-VA heeft  daar nauwelijks mee van doen. Want, entre nous, de Vlaming is geen nationalist die de vlag moet groeten; de Vlaming gaat als maar minder naar de Ijzerbedevaart, de Vlaming pfeiffert noch trommelt. Hij protesteert zelfs niet of nauwelijks als het Elysée een smak geld uit zijn banken haalt. Maar hij heeft het wel begrepen. Vlaamse zieltjes winnen hoeft niet eens. Omdat als maar meer Vlamingen inzien dat het in de Belgische politieke context bijzonder moeilijk wordt de toekomst van de komende generaties veilig te stellen. Vanwege andere meningen in het zuiden des lands over economie, justitie, asiel,  migratie, democratie. Daaruit volgt een pleidooi voor hervorming dat twintig jaar terug ook door Guy Verhofstadt werd gebracht. Helaas heeft hij daar nadien niets mee gedaan.

Goede Mathias,

Ik ben het niet eens met Walter Zinzen (maar dat is me al vaker overkomen). Die pleit voor een rood-groen kartel, met daarin ook liberalen, als onderdeel van wat hij noemt ‘een brede coalitie’ tegen de N-VA. Je moet uiteraard zelf uitmaken in welke mate jij je aangesproken voelt, maar ik veroorloof mij om dat een slecht idee te vinden. Hoewel… In Gent zeggen tegenwoordig niet alleen stoute muilen dat het boegbeeld van de liberalen ook een socialist is. Ik geloof dat niet.   

Van harte,

Siegfried Bracke